و ب سایت قرآن و سنت ئیلاق

مراحل بر خورد با اهل بدعت

abdolaah — Sat, 13 Sep 2008 15:11:34 GMT

مراحل بر خورد با اهل بدعت

الله تعالي مي فرمايد: وَلاَ تَرْكَنُواْ إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ اللّهِ مِنْ أَوْلِيَاء ثُمَّ لاَ تُنصَرُونَ (113) هود

و بر ظالمان تكيه ننماييد،( آنها را معتمد و مستند خود مدانيد ) كه موجب مى‏شود آتش شما را فرا گيرد; و در آن حال، هيچ ولى و سرپرستى جز خدا نخواهيد داشت; و يارى نمى‏شويد!

كيست ظالمتر از اهل بدعت؟ براستي كه اهل بدعت از اهل فسق و فجور و گناه بدتر و خطرناكترند.

حال مراحل برخورد با اهل بدعت که بر گرفته از كتاب عمده و اعتصام و... می باشد بیان می داریم تا راهکاری باشد برای ما اهل سنت و جماعت در مقابل اهل بدعت .

مرحله اول:

با ید با آنان اقامه حجت شود وآنان را نصیحت کرد تا به قرآن وسنت بر گردند وبدعت را رها نمایند ، مانند ابن عباس (رض) که به میان خوارج رفت وبیش از دو هزار نفر از آنان را به قرآن وسنت برگرداند .

مرحله دوم :

باید ترک سخن وسلام و احوال پرسی با آنان نمایند .

مرحله سوم :

باید آنان را تبعید کرد مانند : سلف صالح از جمله امام عمر (رض) که حجاج را تبعید کرد.

مرحله چهارم :

باید آنان را زندانی نمود باز هم مانند : سلف صالح از جمله امام عمر (رض) که حجاج را زندانی کرد.

مرحله پنجم:

باید اهل بدعت وبدعتشان را برای مردم افشا نمود تا آنان را بشناسند ومردم از اهل بدعت پرهیز نمایند.

مرحله ششم :

باید با آنان جنگید در صورتی که سر ستیز با مسلمانان داشتند ویا بدعت خود را تبلیغ نمایند ، مانند:سلف صالح از جمله امام علی (رض) که با خوارج جنگید .

مرحله هفتم:

تکفیر کردن آنان در صورت شرک وکفر و حلال به حرام وحرام به حلال واضافه کردن در قرآن وسنت در بدعتشان .

مرحله هشتم :

نباید گواهی وتأیدی آنان را قبول کرد.

مرحله نهم:

نباید آنان را والی خود نمود.

مرحله دهم :

نباید به موعظه آنان گوش داد .

مرحله یازدهم :

نباید به آنان زن داد .

مرحله دوازدهم :

نباید از آنان روایت قبول کرد .

مرحله سیزدهم:

نباید قضاوت وحکمیت آنان را پذیرفت.

مرحله چهاردهم:

نباید پشت سر آنان نماز خواند.

مرحله پانزدهم :

نباید به عیادت آنان رفت.

مرحله شانزدهم :

نباید بر آنان نماز خواند ودر قبرستان مسلمانان دفن کرد.

مرحله هفدهم :

نباید در تشیع جنازه آنان شرکت کرد.

مرحله هیجدهم :

اگر بر آن بدعت مردند وارثی هم د اشتند کسی از او ارث نمی برد.

اوصاف انسان إیماندار برگرفته از قرآن و سنت وفهم سلف صالح تهیه وتنظیم فیض الله قروچای لیلاخ

abdolaah — Thu, 10 Apr 2008 11:38:00 GMT

۴۰۲ صفات از اوصاف انسان إیماندار

(1) مؤمن : انسانی زیرک و با هوش است (المؤمن كيس).

(2) مؤمن: شادی هایش در چهره ظاهر می کند .

(3) مؤمن: ظرفیت او پهناورترین چیزهاست.

(4) مؤمن: ازامورنابود شدنی بیزار است .

(5) مؤمن: از کسی کینه به دل ندارد مگر کسانیکه با خدا و رسولش قد علم کند.

(6) مؤمن: به کسی حسادت نمی ورزد .

(7) مؤمن: هرگیز به کسی دشنام نمی دهد.

(8) مؤمن: در جست و جوی عیوب دیگران نیست .

(9) مؤمن: همیشه به یاد الله است .

(10) مؤمن: به امور خیرونیک مشتاق است .

(11) مؤمن: سپاسگزار وقدرشناس است .

(12) مؤمن: همیشه با وفا است .

(13) مؤمن: انسانی است بی آزار .

(14) مؤمن: دروغگو نیست .

(15) مؤمن: وقتی عصبانی می شود سبکسری نمی کند .

(16) مؤمن: خنده اش تبسم است .

(17) مؤمن: فقط برای یاد گیری سؤال می کند .

(18) مؤمن: انسانی مهربان و با رحم است .

(19) مؤمن: نسبت به هیچ کس بخالت نمی ورزد .

(20) مؤمن: درانجام کارها عجول نیست .

(21) مؤمن: درقضاوت کردن خلاف حقیقت نمی گوید .

(22) مؤمن: دوستی اش خالص است .

(23) مؤمن: زیبا بحث وگفتگو می کند.

(24) مؤمن: درانجام دادن کارها جدی است .

(25) مؤمن: معلوماتش را به رخ کسی نمی کشد .

(26) مؤمن: به آنچه می گوید عمل می کند .

(27) مؤمن: به کسی خیانت نمی کند .

(28) مؤمن: دور از حیله ونیرنگ است .

(29) مؤمن: اسرار کسی را فاش نمی کند .

(30) مؤمن: خوبیها را فراموش نمی کند .

(31) مؤمن: بدیها را فراموش می کند .

(32) مؤمن : اول بخود سخت می گیرد بعداً به دیگران.

(33) مؤمن : خطاها واشتباهش هرگز از یا نمی برد.

(34) مؤمن: امین ومورد اعتماد همگان است.

(35) مؤمن: انسانی است پاک دامن .

(36) مؤمن: نسبت به مردم حسن ظنّ دارد .

(37) مؤمن: برای عالمان همچون حافظه است .

(38) مؤمن: برای جاهلان همچون معلم است .

(39) مؤمن: با مستمندان بسیارمهربان است .

(40) مؤمن: همیشه سرحال و با نشاط است .

(41) مؤمن: عبوس وترشرو نیست .

(42) مؤمن: خشمش را کنترل می کند .

(43) مؤمن: از روی تدقیق وتحقیق نظرمی دهد .

(44) مؤمن: انسانِ با قناعت است .

(45) مؤمن: عفووگذشتش برکینه اش غلبه دارد .

(46) مؤمن: حرف بیخود وبی ربط نمی زند .

(47) مؤمن: لباس وپوشاکش عادی ومعمولی است .

(48) مؤمن: فکر وانگیزه اش خالص است .

(49) مؤمن: سکوتش همراه با تفکر است .

(50) مؤمن: برای ازدست رفته هاافسوس نمی خورد.

(51) مؤمن: توّقع بی جا وبی مورد ندارد .

(52) مؤمن: درسختیها ومشکلات،سست وافسرده نمی شود.

(53) مؤمن: دیدوبازدیدش بخاطرالله ویافتن تجربه است.

(54) مؤمن: اراده قوی وهمّت بلند دارد .

(55) مؤمن: پرحرفی نمی کند .

(56) مؤمن: مراسم جشن قربان و جشن رمضان وروز جمعه را بزرگ می دارد

(57) مؤمن: فقط بر خدا توکل می نماید .

(58) مؤمن: به قضاء وقدر الهی راضی است .

(59) مؤمن: سرانجام تمامی کارهایش را به دست الله (ج) می سپارد .

(60) مؤمن: هر لحظه منتظر مرگ است .

(61) مؤمن: وقتی که صبح شد منتظر شب نیست .

(62) مؤمن: وقتی که شب شد منتظر صبح نیست.

(63) مؤمن: در این جهان خود را غریب می داند .

(64) مؤمن: قلبش را از محبت دنیا دوستی خالی می کند .

(65) مؤمن: اگر دنیا به او روی آورد ذوق زده وسرمست نمی شود .

(66) مؤمن: اگر دنیا از او روی برگرداند اندهگین نمی شود .

(67) مؤمن: تا حد امکان سعی می کند از کسی چیزی طلب نکند .

(68) مؤمن: از لحاظ عمل مانند آیه 273سورۀ بقره است.

(69) مؤمن: خواسته های نفسانی وخوی شیطانی را به خلق وخوی رحمانی تبدیل

می کند .

(70) مؤمن: در حد توانای همیشه در راستای جهاد قدمی ، مالی، لسانی ، قلمی

می باشد .

(71) مؤمن: زیاد محکم کاری نمی کند که خود وهمفکرانش از حرکت بایستند .

(72) مؤمن: دائماً انگیزه وفکر جهاد فی سبیل الله دارد .

(73) مؤمن: یا در حال تعلیم است ویا در حال تعلّم .

(74) مؤمن: هیچ عزت وارزشی برای نفسش در میان مردم در نظر نمی گیرد .

(75) مؤمن: با ضعیفان ومساکن نشست وبر خاست دارد .

(76) مؤمن: هیچ گاه دعوت برادر دینی اش را رد نمی کند .

(77) مؤمن: با ایمانداران بسیار نرم خو است .

(78) مؤمن: با کافران بسیار متنفر وشدت به خرج می دهد .

(79) مؤمن: با مشرکین و مجوسیان بسیار بیزار است .

(80) مؤمن: هیچ گاه یهودیان ومسیحیان را به دوستی نمی گیرد .

(81) مؤمن: بسیار خوش اخلاق است.

(82) مؤمن: با مومنان نرم خو ومهربان است .

(83) مؤمن: درحق برادران دینیش خود را کمتر می گیرد.

(84) مؤمن: در برابر کافران تند وسرسخت است.

(85) مؤمن: باعزت سرش رادر برابر طاغوتها بلند میکند.

(86) مؤمن: دربرابرزورگویان وظالمان می ایستد.

(87) مؤمن: حرف حق را در پیش سلاطین می گوید.

(88) مؤمن: سخنش مورد قبول ایمانداران است.

(89) مؤمن: بال مرحمت وعاطفه برای پدر ومادرش می گستراند.

(90) مؤمن: بامردم بوده وهرگاه مناسب مزاح وشوخی باشد از حق تجاوز نمیکند.

(91) مؤمن: درحین شوخی ومزاح افراط و زیاده روی نمی کند.

(92) مؤمن: سعی میکند کم بخوابد تا تنبل نشود.

(93) مؤمن: سعی میکند کم حرف بزند تا مرد عمل باشد.

(94) مؤمن: کم میخورد تا جسمش سالم باشد.

(95) مؤمن: جز سخن حق چیزی نمی گوید.

(96) مؤمن: تمامی اعمال وگفتار وپندارش برمبنای قرآن وسنت وفهم سلف صالح است .

(97) مؤمن: بی خو وبی جهت به کسی آزارنمی رساند .

(98) مؤمن: در حین خرید وفروش خدارا از یاد نمی برد .

(99) مؤمن: از سخنان وکارهای پست وناقص مردم روگردان است.

(100) مؤمن: به کسی طعنه نمی زند.

(101) مؤمن: بدون دلیل شرعی کسی را لعنت نمی کند.

(102) مؤمن: بی شرم وحیا وهرزه نیست.

(103) مؤمن: فحش وناسزا نمی گوید.

(104) مؤمن: برای مردمان راهنمای خوبی است .

(105) مؤمن: برای عالمان همچون حافظه است.

(106) مؤمن: علم وآگاهیش را به رخ کسی نمی کشد.

(107) مؤمن: به مردم خیر میرساند.

(108) مؤمن: دوست داشتنش به خاطر رضایت الله است.

(109) مؤمن: دشمنیش نسبت به کسی بازهم به خاطر الله است.

(110) مؤمن: نسبت به برادران دینیش وفادار است.

(111) مؤمن: برادران دینیش را بر خود ترجیح میدهد .

(112) مؤمن: کسی که به او ظلم میکند می بخشد.

(113) مؤمن: به کسی که به او چیزی نمی بخشد هدیه وعطایا می دهد .

(114) مؤمن: باکسی که با او قطع رابطه کرده ارتباط برقرارمی کند .

(115) مؤمن: خشمش را فرو می خورد .

(116) مؤمن: به خاطر خودش انتقام نمگیرد .

(117) مؤمن: هنگام خوشحالی وشادمانی خدا را شُکر میکند.

(118) مؤمن: هنگام سختی وناخوشی صبر را پیشه ی خود میسازد .

(119) مؤمن: دائماً سخن حق میگوید .

(120) مؤمن: در راه خدا از سرزنش دیگران باکی ندارد .

(121) مؤمن: هر گاه دچار خطایی شود آن را توجیه نمی کند .

(122) مؤمن: خطاهایش کسی که به او بگوید به عنوان هدیه می پذیرد .

(123) مؤمن: دائما مقید وپایبند به حق وحقیقت است .

(124) مؤمن: به خاطر خود و مذهب و حزب وفردی از حق رو گردان نیست .

(125) مؤمن: در مسائل دینیش فقط وفقط پایبند به قرآن وسنت وفهم سلف صالح است.

(126) مؤمن: هر چیزی را به قرآن وسنت می سنجد.

(127) مؤمن: قرآن وسنت را به چیزی نمی سنجد.

(128) مؤمن: اول اسلام را میشناسد بعداً مسلمانان را .

(129) مؤمن: اول قرآن وسنت را فهم می کند بعد از قرآن وسنت سخن می گوید .

(130) مؤمن: از زیاد خوردن وزیاد گفتن وزیاد خوابیدن پرهیز می نماید.

(131) مؤمن: اوامر خدا ورسولش را مو به مو انجام میدهد .

(132) مؤمن: نواهی خدا ورسولش را تر ک می گوید .

(133) مؤمن: مصدر واصل دین اسلام را فقط وفقط از قرآن وسنت می گیرد .

(134) مؤمن: بجز قرآن وسنت وفهم سلف صالح را بدعت می داند.

(135) مؤمن: به شش خصوصیات اسلام اعم از ربانی بودن دین اسلام تا عالمی بودن دین اسلام اعتقاد دارد .

(136) مؤمن: پایبند به شروط لا اله الا الله است.

(137) مؤمن: سعی می کند نواقض اسلام را حتماً بداند.

(138) مؤمن: از کارهای شرک آمیزپرهیز می نماید.

(139) مؤمن: از کسانی که کارهای شرک آمیز انجام می دهند به شدت بیزار است وآنان را کافر می داند.

(140) مؤمن: باید كسيكه بجز اعمال صالحه ی خود وصفاتهای خداوند ، حجری – شجری – بشری یا هر چیز دیگری بين خود و بين خدا واسطه قرار دهد ، هم خود را از آن حفظ کند، وهم اهلش راکافر بداند .

(141) مؤمن: باید مشركان را كافر بداند، وباید به شدت از مذهب واندیشه ی آنان بیزار باشد.

(142) مؤمن: باید نسبت به كسيكه اعتقاد داشته باشد كه هدايت و دستورهاي غير رسـول اكرم (ص) كاملتر و بهتر است او را کافر بداند واز او بیزاری جوید.

(143) مؤمن: باید نسبت به كسانيكه حُكْم و قضاوت طواغيت(قوانين رسمي كشوري)را كه غير شرعي باشد بر قوانين شرعي و ديني برتري مى دهند بیزاری جوید وآنان را کافر بداند .

(144) مؤمن: باید نسبت به كسيكه به چيزي از آنچه رسول الله (ص) براي امت اسلامي از هدايت بشري و قضاوت و حُكْم به قرآن و سنت آورده، بُغض ورزد بیزاری جوید، واورا کافر بداند.

(145) مؤمن: باید نسبت به كسيكه به چيزي از دين مبين اسلام مسخره و ريشخند كند دوری جوید واو را کافر بداند .

(146) مؤمن: باید نسبت به سحر و جادوگري و آنچه شامل آن مى شود بیزار ی جوید واهل آن را کافر بداند.

(147) مؤمن: باید نسبت به کسانیکه از مشركان پشتيبانى می کنند بیزاری جوید وآنان را کافر بداند .

(148) مؤمن: باید نسبت به كسيكه معتقد باشد كه خارج شدن از دستور پیامبر اسلام (ص) کفر نیست بیزاری جوید، واو را کافر بداند .

(149) مؤمن: باید نسبت به كسيكه از دین مبین اسلام رو گردان است و اعراض می کند بیزاری جوید، واو را کافر بداند .

(150) مؤمن: پیروان ادیان دیگر بجز اسلام را کافر می داند.

(151) مؤمن: راسترین وقاطعترین سخن وگفته، کلام الله (ج) می داند .

(152) مؤمن: کسی که بگوید اسلام بروز نیست اورا کافر میداند .

(153) مؤمن: فضولی نمی کند

(154) مؤمن: نژاد پرستی و ملی گرایی و فرد گرایی وقبر پرستی واهلش را کفر میداند .

(155) مؤمن: در برابرهمسر وفرزندانش خود را مسئول می داند.

(156) مؤمن: به محاسبه نفسش می پندارد .

(157) مؤمن: خود را کمتر از هر مسلمانی می داند .

(158) مؤمن: غیر از تگیه گاه خدا تکایای دیگر را مثل تار عنکبوت می پندارد.

(159) مؤمن: هنگام طلب کمکی بجز الله را مردود می شمارد .

(160) مؤمن: در هنگام قسم خوردن به ذات وصفات خدا قسم یاد می کند .

(161) مؤمن: بجز الله به کسی امید ندارد .

(162) مؤمن: معتقد است که غیر از خدا ازجهت امدادغیبی کسی قدرتی ندارد .

(163) مؤمن: هر کس اورا ستود شاد وخوشحال نمی گردد .

(164) مؤمن: مدح وذم در نظرش یکسان است .

(165) مؤمن: از کسی که او را توصیف میکند خوشش نمی آید .

(166) مؤمن: خود را از ارتکاب به حرام حفظ می نماید.

(167) مؤمن: هیچ یک از مسلمین را غیبت نمی کند.

(168) مؤمن: در میانشان سخن چینی نمی کند .

(169) مؤمن: در کارهای بیهوده دخالت نمی کند .

(170) مؤمن: هیچ مسلمانی را مسخره نمی کند .

(171) مؤمن: از ضرر وزیان وارد شده به مسلمان خوشحال نیست ولذت نمی برد.

(172) مؤمن: اگر نسبت به مؤمنی بدی داشت از او معذرت خواهی می کند .

(173) مؤمن: می داند که دروغ گوئی سبیب هلاکت وراست گوئی سبب نجات است.

(174) مؤمن: اگر بداند می گوید در غیر این صورت سکوت را اختیار می کند .

(175) مؤمن: آنچه که به دینش ضرر برساند از خود دور میکند حتی اگر به قیمت جانش باشد.

(176) مؤمن: اراده اش بسیار قوی و شکست نا پذیر است.

(177) مؤمن: در میان خودشان سخن چینی نمی کند .

(178) مؤمن: جاسوس نیست .

(179) مؤمن: اسرار برادران وخواهران خود را فاش نمی کند.

(180) مؤمن: از امانت خیانت نمی کند.

(181) مؤمن: مسلمانی را مسخره وتحقیر نمی نماید .

(182) مؤمن: به هیچ وجه در حق مسلمانی ظلم نمی کند.

(183) مؤمن: می داند که دروغ ودروغگوئی ارزش اورا از بین می برد .

(184) مؤمن: در تمام کارهایش مصمم وراسخ است.

(185) مؤمن: هیچگاه شک وتردید را به خود راه نمی دهد.

(186) مؤمن: هیچگاه تنبل وسست ولرزان نیست.

(187) مؤمن: مشاورش فقط انسانهای ایمان دار است.

(188) مؤمن: مثبت نگر وزیبا اندیش است.

(189) مؤمن: همیشه با نشاط وسر حال است .

(190) مؤمن: نسبت به کارهای مسلمانان اهتمام خاصی می بخشد .

(191) مؤمن: در کارهای خیر تعاون وهمکاری را دارد .

(192) مؤمن: در کارهای خلاف وناشرعی کمک نمی کند واز اهل آن بیزار است .

(193) مؤمن: در شادیها وغمهای مومنین خود را شریک می داند .

(194) مؤمن: اسباب ورود به بهشت که اعمال صالحه است انجام می دهد .

(195) مؤمن: قلبش همیشه آویخته به بهشت ونعمتهای آن است .

(196) مؤمن: در سخت ترین شرایط ناامید نمی شود .

(197) مؤمن: وقتش را ضایع نمی کند واز آن استفاده خوبی می نماید.

(198) مؤمن: در کارهای لغو وبیهوده خود را داخل نمی نماید .

(199) مؤمن: در مجلسها ومحفلهای بی فایده نمی نشیند .

(200) مؤمن: به کاری که نفع دینی ودنیایش در آن نباشد مشغول نمی شود .

(201) مؤمن: کریم وجواد است .

(202) مؤمن: اموالش را فقط به خاطر رضای خدا می بخشد .

(203) مؤمن: دوست ندارد کسی از او تشکر وقدر دانی نماید .

(204) مؤمن: اجر وپاداش را فقط وفقط از خداوند می خواهد.

(205) مؤمن: می داند که آنچه را می بخشد نزد خداوند جای می گیرد .

(206) مؤمن: فقط در هنگام آسایش وخوشی انفاق نمی کند .

(207) مؤمن: اگر کار خوبی برایش انجام دادند آن را جبران می کند .

(208) مؤمن: بشدت از خسیسی بیزار است .

(209) مؤمن: کوچک را بزرگ نکرده وبزرگ را کوچک نمی کند .

(210) مؤمن: کار اهم را بر مهم برتری می دهد .

(211) مؤمن: به خاطر مکروه مرتکب کار حرام نمی گردد .

(212) مؤمن: به خاطر سنت فرض را ترک نمی کند .

(213) مؤمن: سنت را دست کم نمی گیرد .

(214) مؤمن: بر اساس هوا وهوس , عاطفه وغضب بر چیزی حکم نمی کند .

(215) مؤمن: عقل گرا نیست.

(216) مؤمن: حلال وحرام را به وسیله عقل تشخیص نمیدهد ، بلکه بوسیله قرآن سنت وفهم سلف صالح آن راتشخیص می دهد.

(217) مؤمن: هیچگاه بدون دلیل شرعی کسی را کافر, مشرک, فاسق, نمی داند.

(218) مؤمن: همیشه با تقوی است .

(219) مؤمن: در هر حالتی حلال را بر می گزیند.

(220) مؤمن: به خاطر ترس از داخل شدن از حرام مباحات را ترک می نماید .

(221)مؤمن: از شبهات بشدت پرهیز می کند برای اینکه در دام حرا م نیفتد .

(222)مؤمن: از چیزهای که در آن شبه ایی است پرهیز میکند و از چیزهای بدون شبه تبعیت می کند .

(223)مؤمن: همیشه در طلب به دست آوردن حلال است .

(224)مؤمن: هر آنچه او را به شک وتردید می اندازد آن را رها میکند.

(225)مؤمن: هر آنچه که دارد از خدا می داند .

(226)مؤمن: دین رابر مسلحت نفس , نسل , عقل , قدرت , مال , مقام , مقدم میدارد .

(227)مؤمن: در راه خدا جهاد می نماید .

(228)مؤمن: هیچگاه فکر واندیشه ی جهاد در راه خدا را از فکر نمی کند .

(229)مؤمن: جان ومالش در راه خدا می بخشد وخداوند بهشت را به او میدهد .

(230)مؤمن: هر گاه بخواهد خدا را توصیف کند با صفات الله او را توصیف می نماید نه با کلمات عامیانه .

(231)مؤمن: از شلاقهای جلادان وشمشیرها وزنجیرهای آتشین آنها باکی ندارد .

(232)مؤمن: از زرق وبرق دنیا وثروت وسامان وپست ومقام شاد نمی شود .

(233)مؤمن: می کوشد نامش بلند نشود وناشناخته بماند.

(234)مؤمن: دنبال پست ومقام ونام نیست.

(235)مؤمن: به این نمی نگرد که امیرش سیاه و یا سفید باشد بلکه ملاک ومعیارش تقوی است

(236)مؤمن: در هنگام انجام وظیفه رفاقتی وقوم وخویشی را نمی پرسد.

(237)مؤمن: حسود نیست .

(238)مؤمن: مغرور نیست .

(239)مؤمن: وفور نعمت را از زرنگی خودش نمی داند .

(240)مؤمن: به طاعات وعباداتش مغرور نیست.

(241)مؤمن: به خاطر علمش خواهان آن نیست که مردم به او احترام بگذارند .

(242)مؤمن: متکبر نیست .

(243)مؤمن: متکبرین را دوست ندارد .

(244)مؤمن: هیچگاه نمی بینی که با ناز وتکبر وفقر فروشانه راه برود .

(245)مؤمن: به مسلمین پشت نمی کند .

(246)مؤمن: در انجاکم کارهای نیک عجله وشتاب به خرج می دهد.

(247)مؤمن: از جوانیش قبل از پیری بهره می گیرد .

(248)مؤمن: از سلامتی اش توشه ها می گیرد.

(249)مؤمن: صله ی رحم را بجا می آورد.

(250)مؤمن: به همسایه اش اکرام می کند .

(251)مؤمن: به مسلمین سلام می کند .

(252)مؤمن: از بیماران عیادت می نماید .

(253)مؤمن: در تشییع جنازه ی مسلمانان شرکت می جوید .

(254)مؤمن: به هنگام عطسه ی برادر دینیش که الحمد لله را گفته در جواب به او

(یر حمک الله) می گوید .

(255)مؤمن: به مظلوم وناتوان کمک میکند .

(256)مؤمن: آشکارا به مسلمانان سلام می کند .

(257)مؤمن: قسمش را هیچ وقت به زمین نمی اندازد .

(258)مؤمن: به تعهدات خود وفادار است .

(259)مؤمن: بر آموختن دانش حریص است .

(260)مؤمن: به بزرگان دین مبین اسلام احترام می گذارد .

(261)مؤمن: با مهر بانی به بچه های مسلمانا ن برخورد می کند .

(262)مؤمن: با استادانش با وقار است وبه آنها احترام می گذارد .

(263)مؤمن: در مسجد منتظر فرا رسیدن نماز میشود.

(264)مؤمن: کلمات مؤ ذن را تکرار می کند .

(265)مؤمن: قبل از نماز , قبل از خواب , قبل از قرائت قران وضو می گیرد.

(266)مؤمن: هنگام تغیر نمودن بوی دهان مسواک می زند .

(267)مؤمن: هنگام بیدار شدن از خواب مسواک می زند .

(268)مؤمن: هنگام بر خواستن برای ادای نماز مسواک می زند.

(269)مؤمن: برای رفتن به نماز جمعه غسل می کند .

(270)مؤمن: در روز جمعه سوره مبارکه ( کهف) را تلاوت می نماید .

(271)مؤمن: برای حضور پیدا کردن در نمازهای جمعه وجماعت حریص است .

(272)مؤمن: در هنگام موعظه وخطبهای جمعه سکوت را اختیار می کند .

(273)مؤمن: در روزهای دوشنبه وپنج شنبه , وتاسوعا وعاشورا وده روز اول ذیحجه به خصوص روز عرفه وشش روز اول شوال روزه می گیرد.

(274)مؤمن: ده شب آخر رمضان را در مسجد اعتکاف می نماید .

(275)مؤمن: برای تذکر وعبرت به سر مقبر ها می رود .

(276)مؤمن: هنگام همسر گزینی جانب دین داریش رادراولویت قرار می دهد .

(277)مؤمن: هر آنچه خیر وصلاح دینش باشد برای خانواده اش بر می گزیند .

(278)مؤمن: در همه کارهایش فقط از خداوند طلب خیر می نماید .

(279)مؤمن: زنا کار نیست .

(280)مؤمن: دزدی نمی کند .

(281)مؤمن: قسم نا حق نمی کند .

(282)مؤمن: مال مردم را به باطل نمی خورد.

(283)مؤمن: چشمانش را از تماشا کردن نامحرم حفظ می کند .

(284)مؤمن: غل وغش ندارد .

(285)مؤمن: مکارانه با مسلمانان بر خورد نمی کند .

(286)مؤمن: در معامله دیگران دخالت نکرده وبه سود خود اقدام نمی کند.

(287)مؤمن: به تمامی موسیقیها وامثالهم گوش نمی دهد و به شدت با آن عمل مخالف است .

(288)مؤمن: لباسش بر زمین نمی کشد .

(289)مؤمن: در سخن گفتن تکلف به خرج نمی دهد .

(290)مؤمن: ادیبانه سخن نمی گوید .

(291)مؤمن: از روزگار شکایت نمی کند .

(292)مؤمن: آینه مؤمن است .

(293)مؤمن: همه مسلمانان از دست وزبان او در امان هستند .

(294)مؤمن: برادر مؤمن است.

(295)مؤمن: همیشه در هر حالی که باشد به فکر ویاد الله است .

(296)مؤمن: آنچه که برای خودش می پسندد برای برادران دینیش نیز باید دوست بدارد .

(297) مؤمن: ایمانش کامل نیست که هوا وهوسش ا بر اساس دین اسلام تطبیق دهد .

(298)مؤمن:نسبت بـه كسـى كه خوبـــى كــرده فراموشش می کند.

(299)مؤمن: نسبت بـه كسى كه به اوبا كـرده فراموش نمی کند .

(300)مؤمن: به مجلسى که وارد می شود ، زبان نگـه می دارد.

(301)مؤمن: به سرسفره اى که وارد می شود ، شكمش نگه می دارد.

(302)مؤمن: به خانه اى که وارد می شود، چشم را نگه می دارد.

(303)مؤمن: هنگام اقامه نمــــاز دلش را نگـــه می دارد.

(304)مؤمن: می داند كه هيچ چيز از خداوند پنهان نمي ماند.

(305)مؤمن: نماز را آنگونه كه شايسته است بپا می دارد.

(306)مؤمن: اندرز و نصيحت برادران مسلمانش را فراموش نمی كند.

(307)مؤمن: بر سر ديگران فرياد نمی كشد و آرام سخن می گوید.

(308)مؤمن: از طريق اسماء و صفات الله خداوند را بخوبي می شناسد.

(309)مؤمن: به آنچه ديگران را اندرز مي دهد خود پيشتر عمل می کند.

(310)مؤمن: سخن وموعظه را باندازه وسنجیده همراه با دليل بيان می کند.

(311)مؤمن: حق ديگر مسلمانان را به خوبي اداء می کند.

(312)مؤمن: راز و اسراردیگر مسلمانان را نزد خود نگاه می دارد.

(313)مؤمن: به هنگام سختي ومصیبت آزمايش می شود.

(314)مؤمن: با بدان و جاهلان همنشيني نمی كند.

(315)مؤمن: با انديشمندان و عالمان همراه می باشد.

(316)مؤمن: در كسب و كار نيك جدّي می باشد.

(317)مؤمن: بر كوتاه فكران و ضعيفان دینی اعتماد نمی كند.

(318)مؤمن: با ايمانداران مدام مشورت می كند.

(319)مؤمن: هم مرد دنيا و هم مرد آخرت است.

(320)مؤمن: با دوست و دشمنش راه عدل را پیش می گیرد.

(321)مؤمن: هیچگاه از پدر و مادرش سرپیچی نمیکند مگراینکه معصیت خالق باشد.

(322)مؤمن: معلم و استادش را بسیار دوست می دارد .

(323)مؤمن: كمتر از درآمدي كه دارد برای خود وخانواده وبقیه را انفاق می کند .

(324)مؤمن: با مهمانانش بسیار مهربان است .

(325)مؤمن: در مجالس و معابر چشم و زبان را از گناه باز می دارد.

(326)مؤمن: بهداشت وپاکی و نظافت را هيچگاه فراموش نمی كند.

(327)مؤمن: هيچگاه دوستان و هم كيشان ایماندار خود را ترك و فراموش نمی کند.

(328)مؤمن: به فرزندانش امکان یاد گیری قرآن وسنت فراهم می سازد.

(329)مؤمن: سواركاري و تيراندازي و ... را فرا می گيرد تا همیشه آماده جهاد

فی سبیل الله باشد .

(330)مؤمن: در هر كاري که اگر سنت است از راست شروع شود از راست شروع

می کند.

(331)مؤمن: با هر كس به اندازۀ درك او سخن می گوید.

(332)مؤمن: به هنگام سخن گفتن متين و آرام می باشد.

(333)مؤمن: به كم گفتن و كم خوردن و كم خوابيدن خود را عادت می دهد.

(334)مؤمن: آنچه را كه براي خود نمي پسندي براي ديگر مسلمانان نمی پسندد.

(335)مؤمن: هر كاري را با آگاهي و استادي انجام می دهد.

(336)مؤمن: نا آموخته استادي نمی كند.

(337)مؤمن: با ضعيفان و كودكان سرّ خود را در ميان نمی گذارد.

(338)مؤمن: چشم به راه كمك و ياري ديگران نمی باشد.

(339)مؤمن: از بدان انتظار مردانگي و نيكي ندارد.

(340)مؤمن: هيچ كاري را پيش از انديشه و تدبر در آن انجام نمی دهد.

(341)مؤمن: كار ناكره را كرده خود نمی داند.

(342)مؤمن: كار امروز را به فردا نمي اندازد.

(343)مؤمن: با بزرگتر از خود مزاح نمی كند.

(344)مؤمن: با بزرگان سخن طولاني نمی گوید .

(345)مؤمن: كاري نمی كند كه جاهلان و کم خردان با او جرأت گستاخي پيدا كنند.

(346)مؤمن: محتاجان را از مال خود محروم نمی گرداند.

(347)مؤمن: دعوا و دشمني گذشته را دوباره زنده نمی كند مگر اینکه به دین اسلام صدمه وارد شود.

(348)مؤمن: كار خوب ديگران را كار خود نشان نمی دهد .

(349)مؤمن: با خويشاوندان قطع خويشاوندي نمی كند مگر اینکه با دین اسلام ستیزه کنند.

(350)مؤمن: خود خواه و خود پسند نیست.

(351)مؤمن: در حضور ايستادگان نمی نشيند.

(352)مؤمن: با صداي بلند آب دهان و بيني را پاك نمی كند.

(353)مؤمن: به هنگاه خميازه دست بر دهان خويش می گذارد وفریاد نمی کشد بلکه اعوذ بالله من الشیطان الرجیم می گوید.

(354)مؤمن: حالت خستگي کفتگی را در حضور ديگران ظاهر نمی كند.

(355)مؤمن: در مجالس انگشت را در بيني نمی اندازد.

(356)مؤمن: كلام جدي را با مزاح وشوخی آميخته نمی كند.

(357)مؤمن: هيچ ایماند اری را پيش ديگر مسلمانان خجل و رسوا نمی كند.

(358)مؤمن: با چشم و ابرو وبصورت اشاره با ديگران سخن نمی گوید.

(359)مؤمن: در هنگام شوخي و مزاح از حق تجاوز نمی کند.

(360)مؤمن: از خود و خويشاوندان در نزد ديگران تعريف و توصیف نمی كند.

(361)مؤمن: اگر مرد بود از پوشيدن لباس زنان پرهيز می كند.

(362)مؤمن: اگر زن بود از پوشيدن لباس مردان پرهيز می كند.

(363)مؤمن: از خواسته هاي نابجاي زن و فرزندانش پيروي نمی كند.

(364)مؤمن: حرمت هر كس را در حد خود نگاه می دارد.

(365)مؤمن: در بد كاري ونا بجای با اقوام و دوستانش همكاري نمی كند.

(366)مؤمن: از مردگان مسلمان به نيكي ياد می كند مگر مرده ای که اعمال واقوالش

با موازین اسلام تضاد داشته باشد.

(367)مؤمن: با چشم احترام به كارديگر مسلمانان اگر با موازین اسلام تضاد نداشته باشد می نگرد.

(368)مؤمن: از پيش ديگران غذا و ميوه بر نمی دارد بلکه از جلو خود تناول می کند.

(369)مؤمن: در راه رفتن از بزرگان دین پيشي نمی گيرد.

(370)مؤمن: سخن و كلام ديگران را قطع نمی كند مگر اینکه با موازین اسلام تضاد داشته باشد.

(371)مؤمن: به هنگام راه رفتن جز به ضرورت چپ و راست خود را نگاه نمی كند.

(372)مؤمن: در حضور مهمان بر كسي خشم نمی گيرد.

(373)مؤمن: مهمان را به هيچ كاري دستور نمی دهد.

(374)مؤمن: با ديوانه و مست سخن نمی گوید.

(375)مؤمن: براي كسب سود و دوري از زيان آبروي خود را نمی برد.

(376)مؤمن: در كار ديگران كنجكاوي و جاسوسي نمی كند مگر اینکه بر علیه مسلمانان و دین اسلام باشد .

(377)مؤمن: برای اصلاح در میان مسلمانان هيچگاه كوتاهي نمی كند.

(378)مؤمن: ادب و تواضع را هيچ گاه نسبت به مسلمانان فراموش نمی كند.

(379)مؤمن: با خداوند صادق و با مردم با انصاف است.

(380)مؤمن: بر آرزو ها و خواسته هاي خود غالب می باشد.

(381)مؤمن: خدمتكاري بزرگان دین وهمكاري با مستمندان مسلمان را فراموش نمی كند.

(382)مؤمن: در مقابل جاهلان و کم خردان خاموش می باشد.

(383)مؤمن: بجز الله (ج) هيچ كس و هيچ چيز را فرمانروا و فريادرس خويش نمی شمارد.

(384)مؤمن: معتقد است که عمر و روزي با حساب و كتاب است، پس نه می ترسد و نه طمع می کند .

(385)مؤمن: عمر را براي عمل به قرآن وسنت وعبادت و پاكي و پرهيزكاري غنيمت

می شمارد .

(386)مؤمن: بهشت را باعمل مي طلبد .

(387)مؤمن: خود را با ستم سلاطين شريك نمی گرداند.

(388)مؤمن: قمار باز نیست .

(389)مؤمن:از بازیهای سر گرم کننده وقت ضایع کن جداً پرهیز می کند.

(390)مؤمن: جهان آخرت را به دست فراموشي نمی سپارد.

(391)مؤمن: از تشبه به كفار در اعيادشان جداً خوداری می کند.

(392)مؤمن: درهنگام نوروز خود را با مجوسی ها تشبه نمی کند.

(393)مؤمن: از برپايي چهارشنبه سياه "چهارشنبه سوري" که مجوسی ها دراواخر زمستان وهمچنین در اول شب بهار آتش روشن می کنند پرهیز می نماید.

(394)مؤمن: ازپهن کردن سفره هفت سين و جمع شدن دور آن و انتظار حلول سال نو جداً خوداری می کند.

(395)مؤمن: ازخانه تكاني و تعويض اثاثيه منزل در اول بهار به تقلید از مجوسی ها پرهیز می نماید.

(396)مؤمن: از تبريك گفتن سال جديد و ارسال كارت تبريك جداً خوداری می نماید.

(397)مؤمن: از عيدي دادن و عيدي گرفتن جشن نوروز خوداری می کند.

(398)مؤمن: از ديد و بازديد و سرزدن به اقوام در جشن نوروز (جشن مجوسی ها) جداً خوداری می کند.

(399)مؤمن:از پوشيدن لباس نو به مناسبت جشن نوروز (جشن مجوسی ها) پرهیز می نماید.

(400)مؤمن: از تعطيل نمودن مغازه، مدارس و غيره در جشن نوروز (جشن مجوسی ها) جداً خوداری می نماید.

(401)مؤمن: ازمسافرت نمودن به مناسبت اين روز (جشن مجوسی ها) جداً خوداری

می نماید.

(402)مؤمن: از انجام آيين سيزده بدر جداً خوداری می نماید.

اوصاف انسان إیماندار برگرفته از قرآن و سنت و فهم سلف صالح

تهیه وتنظیم فیض الله قروچای لیلاخ

سفر شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید به لکهنو هند

abdolaah — Sun, 30 Mar 2008 08:23:00 GMT

اخبار شمس

سفر شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید به لکهنو هند (۱۳۸۷/۰۱/۱۰)

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید "حفظه‌الله" امام جمعه اهل‌سنت زاهدان برای شرکت در سمیناری که در موضوع تبیین افکار و اندیشه‌های امام سید ابوالحسن ندوی رحمه‌الله متفکر قرن بیستم گرفته شده است، به همراه هیئتی راهی لکهنو هندوستان شدند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید " حفظه‌الله " امام جمعه اهل‌سنت زاهدان به دعوت رسمی از سوی شیخ " محمد واضح رشید ندوی " مدیر مؤسسه دارعرفات برای شرکت در سمیناری که در موضوع تبیین افکار و اندیشه‌های امام سید ابوالحسن ندوی رحمه‌الله متفکر قرن بیستم گرفته شده است، به همراه هیئتی راهی لکهنو هندوستان شدند.
دارعرفات یکی از قدیمی‌ترین مؤسسات دینی است که به سرپرستی امام ابوالحسن ندوی رحمه‌الله بیست و پنج سال پیش کار خویش را آغاز کرد.
این مؤسسه علاوه بر چاپ و نشر کتب و مقالات مختلف دانشمندان و علمای متفکر و برگزاری سمینارها و جلسات علمی متعدد، دو مجله به نامهای " تعمیر افکار " و " خبرنامه " نیز منتشر می‌کند.
مؤسسه مذکور که تحت نظارت دانشگاه بزرگ اسلامی " ندوة العلماء لکهنو " می‌باشد، دارای شعبه‌های گوناگونی است؛ یکی از این شعبه‌ها " مرکز الامام ابی‌الحسن الندوی " نام دارد که هدف از تأسیس آن تبیین و ترویج افکار و اهداف امام سید ابوالحسن ندوی، داعی و متفکر بزرگ قرن بیستم است.
امسال " مرکز الامام ابی‌الحسن الندوی " تصمیم گرفت تا سمیناری مستقل در زمینه تبیین افکار و اندیشه‌های سید ابوالحسن ندوی برگزار کند.
موضوعات ارائه شده در این سمینار بیش از بیست موضوع است که بخشی از آن عبارتند از:

1- اسلام و تمدن غرب
2- روش صحیح و مناسب دعوت و تبلیغ
3- طرز تفکر مولانا سید ابوالحسن ندوی در نظام آموزشی
4- اهمیت مراکز تعلیم و تربیت
5- نیاز و اهمیت دانشگاهای معاصر
6- تعلیم و تربیت جامعه
7- اصلاح عقاید
8- قضیه فلسطین
9- اصلاحات در نظام آموزشی
10- تزکیه و احسان
و...

منبع : http://www.shams1360.com/

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اذکار بعد از نماز

abdolaah — Sun, 30 Mar 2008 08:02:18 GMT

اذکار بعد از نماز

نحوه گفتن اذکار

- انفرادی باشد

- در ته قلب باشد

الله اکبر

استغفر الله استغفر الله استغفر الله

اللهم انت السلام ومنک السلام تبارکت وتعالیت یا ذلجلال والاکرام

اللهم اَعِنّی علی ذکرک و شکرک و حُسن عبادتک

اللهم لا مانع لما اعطیت ولا معطی لما منعت ولا ینفع ذلجد منک الجد

اللَّهُ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلا نَوْمٌ لَهُ مَا فِي السَّمَوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاءَ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضَ وَلا يَئُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ

33 سبحان الله 33 الحمد لله 33 الله اکبر

لا اله الا الله وحده لا شریک له له الملک وله الحمد یحی ویمیت وهو علی کل شیء قدیر

تهیه وتنظیم فیض الله عبدالهی

حکم موسیقی در اسلام

abdolaah — Sun, 30 Mar 2008 07:53:00 GMT

حکم موسیقی در اسلام

(1) آيا موسيقى حرام است؟

(2) ادله تحریم موسیقی از قرآن کریم

(3) ادله تحریم موسیقی از سنت نبوی شریف

(4) اقوال أئمه اهل علم درباره موسیقی

(5) نظر ائمه مذاهب چهارگانه در مورد موسیقی:

(6) استثنا در آلات موسیقی:

(7) پاسخ به کسانی که به این حدیث در اباحه آلات موسیقی استناد کرده اند:

(8) ابن حزم رحمه الله و اباحه موسیقی

(9) حکم اناشید اسلامی (سرودهای اسلامی) بدون موسیقی:

____________________________________

(1) آيا موسيقى حرام است؟

اهل اسلام در سایه این دین حنیف زندگی شرافتمندانه و کریمانه ای دارند که در آن شیرینی ایمان و آسایش یقین و انس طاعت و لذت عبادت را احساس می کنند.

از سویی دیگر تعالیم این دین سدی است محکم در برابر انحرافات و هوا و هوس منحرفین که انسان را در برابر شهواتش حفظ می کند و بر غم ها و غصه ها و دردهایش غلبه می کند و به راستی چه بی نیاز است آنکه این دین را برپا دارد اگرچه فقیر باشد و چه بی چیز است آنکه به این دین پشت کند گرچه غنی باشد.

اما آنچه یک مسلمان غیور را ناراحت می کند این است که برخی از مسلمانان سعادت و سرور و شادی را در غیر دین خود می جویند و سم کشنده را به جای دارو به اشتباه گرفته و عافیت و شفا را در پیروی از شهوات و هوی و هوس می جویند.

از این دردها مشغول شدن بسیاری از مردم زمانه ما به گوش دادن آلات موسیقی است تا جایی که این عادت و مرام آنها شده و برای این کار خود به علتها و دلایل واهی و بی اساس و پوچی استناد می کنند که موسیقی را مباح قرار می دهد اما این دلایل هیچ مستند صحیحی ندارد و تنها از سوی کسانی که خود مبتلا به غنا و موسیقی اند ترویج می شود.

همینطور برخی از آنها را می بینیم که به حجت اینکه موسیقی باعث رقیق شدن احساسات و عواطف می شود! آن را ترویج می کنند و مسلما این اشتباه است چون در واقع موسیقی و غنا شهوات و اهوا را برانگیخته می کند و اگر این ادعاها کمی صحت داشت باید موسیقی باعث ترقیق عواطف و تصحیح اخلاق خود این خواننده ها می شد که انحراف اخلاقی و رفتاری بیشترشان بر کسی پوشیده نیست.

هر کس در مورد تحریم ترانه سرایی و موسیقی در شک است باید شک خود را با یقین یعنی کلام خدا و رسولش بر طرف سازد و نصوصی که در قرآن و سنت مبنی بر تحریم موسیقی وجود دارد بسیار است و برای انسان مومن تنها یک دلیل از قرآن یا سنت صحیح کافی است چه بسا که دلایل بر این حرمت بسیار باشد. الله سبحانه و تعالی در کتاب خود می گوید: {وما کان لمومن و لا مومنة إذا قضی الله و رسوله أمرا أن یکون لهم الخیرة من أمرهم و من یعص الله و رسوله فقد ضل ضلالا مبینا} (براي هيچ مرد و زن مومنی شایسته نیست که وقتی الله و رسولش امری را مقرر نمودند، از خودشان اختیار قبول یا رد داشته باشند، و هرآنکه از [امر] خدا و رسولش سرپیچی کند به درستی که گمراه شده است گمراهی آشکار) [احزاب/36]

به علت خطرات موسیقی و به این دلیل که یکی از اسباب فتنه مردم و و افساد آنها به خصوص جوانان است تصمیم گرفتم این تحقیق مختصر را که درباره موقف قرآن و سنت و أئمه اهل علم درمورد غنا و موسیقی است جمع آوری کنم.

این تلاشی است که هدفم از آن خدمت دین خدا و نفع رسانی به مسلمانان است. از الله سبحانه و تعالی خواستارم آن را نافع گرداند

(2) ادله تحریم موسیقی از قرآن کریم

• الله سبحانه و تعالی می فرماید: {و من الناس من یشتری لهو الحدیث لیضل عن سبیل الله بغیر علم و یتخذها هزوا اولئک لهم عذاب مهین} (و از مردم هستند کسانی که می ستاند سخند بیهوده و لغو را تا بوسیله آن گمراه کند مردم را از راه خدا و آن را به تمسخر گیرد، به درستی که برای او عذابی خوار کننده [مهیا] است) [لقمان/6]

حبر امت عبدالله بن عباس رضی الله عنه می فرماید: "لهو الحدیث همان غناست". مجاهد رحمه الله می گوید: "لهو یعنی طبل" (تفسیر طبری) همچنین حسن بصری رحمه الله می گوید: "این آیه درباره ترانه سرایی و آلات موسیقی نازل شده است" (تفسیر ابن کثیر)

ابن قیم رحمه الله می گوید: "قول صحابه و تابعین در تفسیر لهو الحدیث به غنا کافی است و این تفسیر از ابن عباس و ابن مسعود [که از بزرگان علمای صحابه هستند] به ثبوت رسیده است. ابوالصهباء می گوید از ابن مسعود درباره این فرموده الله سبحانه و تعالی پرسیدم: {ومن الناس من یشتری لهو الحدیث} گفت: "قسم به خداوند که معبودی به حق جر او نیست لهو الحدیث یعنی غنا ـ و سه بار این قسم را تکرار کرد ـ " همچنین از ابن عمر رضی الله عنهما به صحت رسیده که فرمود لهو الحدیث همان غناست" (إغاثة الهفان)

حاکم نیشابوری در مستدرک خود درباره تفسیر صحابی می گوید: "جوینده علم باید بداند که تفسیر صحابی که خود شاهد نزول وحی و قرآن بوده نزد شیخین (بخاری و مسلم) به منزله حدیث مسند است" امام ابن قیم در کتابش إغاثة اللهفان در باره این قول حاکم می گوید: "اگرچه این سخن حاکم قابل نظر است (و مطلق نیست) اما بدون شک تفسیر صحابه از تفسیر بعد از آنها مقبولتر است زیرا آنها داناترین این امت نسبت به تفسیر کلام خداوند هستند که این کتاب بر آنها نازل شد و آنها اولین کسانی هستند در این امت که مورد خطاب قرآن قرار گرفته و تفسیر آن را قولا و عملا از رسول الله صلی الله علیه و سلم فراگرفته اند و آنان فصیحان واقعی عرب اند، برای این تا جایی که امکان دارد از تفسیر آنها چشم پوشی نمی شود.

• الله سبحانه و تعالی می فرماید: {و استفزز من استطعت منهم بصوتک و أجلب علیهم بخیلک و رجلک و شارکهم فی الأموال و الأولاد و عدهم و ما یعدهم الشیطان إلا غرورا} ( و از جا تکان بده هر کدام از آنها را که توانستی با صدای خود و حمله کن بر آنان با سربازان سواره و پیاده خود و شریک شو با آنان در مال ها و فرزندانشان و به آنها وعده بده، و وعده نمی دهد شیطان آنها را مگر به دروغ)[إسراء/64]

در تفسی جلالین در تفسیر کلمه استفزز آمده است"صدایت را مخفیانه برای فراخواندن به ترانه خوانی و موسیقی و دعوت به هر معصیت دیگری به آنها برسان" همچنین ابن کثیر و طبری این قول را از مجاهد (شاگرد ابن عباس) نقل کرده اند. قرطبی در تفسیرش می گوید: "آنچه در این آیه ذکر شده دلالت بر تحریم آلات موسیقی و غنا و لهو دارد... و واجب است از هر آنچه صدای شیطان و یا فعلش است و هر آنچه آن را نیکو می داند، دوری کرد"

• همچنین الله عزوجل می فرماید: {والذین لا یشهدون الزور و إذا مروا باللغو مروا کراما} (و آنانکه شاهد و ناظر تزویر و فریب نمی شوند و اگر از کنار لغو و بیهودگی عبور کنند، بزرگوارانه می گذرند) [فرقان/72]

ابن کثیر در تفسیر این آیه قولی را از محمد بن حنفیه (فرزند علی رضی الله عنه) نقل می کند که گفت: زور (تزویر، دروغ) در اینجا به معنی غنا است، همچنین قرطبی و طبری از مجاهد نقل می کنند که در مورد این آیه میگوید: {والذین لا یشهدون الزور} "یعنی : کسانی که به غنا [و موسیقی] گوش فرا نمی دهند" و در تفسیر طبری آمده است که: "ابوجعفرگفت: اصل تزویر یعنی زیبا نشان دادن یک چیز و وصف آن به خلاف صفت واقعی اش تا جایی که در شنونده توهم ایجاد می شود و آن را خلاف حقیقتش می بیند... و غنا در این وصف داخل است چون در آن مهارت آوازی [به همراه موسیقی] باعث می شود شنونده از آن خوشش بیاید و به آن گوش فرادهد" (تفسیر طبری) و همچنین امام طبری در مورد این بخش آیه: {و إذا مروا باللغو مروا کراما} می گوید: "و اگر از کنار باطل و بیهودگی گذر کنند و آن را بشنوند یا ببینند بزرگوارانه گذر می کنند که در مورد برخی از مصادیق لغو و بیهودگی عبور بزرگوارانه یعنی نشنیدن و گوش فراندادن، مانند غنا و موسیقی"

(3) ادله تحریم موسیقی از سنت نبوی شریف

• رسول الله صلی الله علیه و سلم می فرماید: "لیکونن من أمتی أقوام یستحلون الحر و الحریر و الخمر و المعازف..." (خواهند بود از امت من اقوامی که زنا و ابریشم و خمر و آلات موسیقی را حلال می شمارند...) [بخاری آن را بصورت معلق در صحیح خود به شماره 5590 روایت کرده و طبرای و بیهقی آن را بصورت متصل روایت کرده اند. علامه آلبانی آن را در سلسلة الصحیحة به شماره 91 صحیح دانسته است]

بزرگان اهل علم مانند امام ابن حبان و اسماعیلی و ابن صلاح و ابن حجر عسقلانی (شارح بخاری) و شیخ الاسلام ابن تیمیه و طحاوی و ابن قیم و صنعانی و بسیاری دیگر از علمای متخصص در علم حدیث به صحت این حدیث اقرار نموده اند.

امام ابن قیم رحمه الله می گوید: "اما کسانی که در صحت این حدیث تشکیک نموده اند هیچ دلیلی ندارند و کاری از پیش نبرده اند همچون ابن حزم که در تایید مذهب باطلش در اباحه موسیقی ادعا نموده این حدیث منقطع است چون بخاری سند آن را به خود موصول ننموده است". علامه ابن صلاح از ائمه علم حدیث در این باره می گوید: "نباید به او (یعنی ابن حزم) در رد این حدیث توجه کرد... و او در رد این حدیث از چند وجه دچار اشتباه شده است... این حدیث صحیح است و اتصال سند آن نیز معروف است و به شرط صحیح است" (غذاء الألباب فی شرح منظومة الآداب امام سفارینی)

این حدیث از دو وجه بر حریم موسیقی دلالت دارد:

اول این قول رسول الله صلی الله علیه و سلم است که می فرماید: "یستحلون" (حلال می شمارند) و این گفته صراحتا بر این دلالت دارد که گناهانی که در این حدیث ذکر می شود در واقع حرامند و آن قوم آنها را بر خود حلال می شمارند.

دوم: در این حدیث آلات موسیقی به همراه گناهان آشکاری چون زنا و مشروب و پوشیدن ابریشم (برای مردان) ذکر می شودند و اگر آلات موسیقی حرام نبودند به همراه این گناهان ذکر نمی شدند. [سلسلة الصحیحة علامه آلبانی ج1 -140-141 با کمی تصرف] شیخ الاسلام ابن تیمیه رحمه الله می گوید: "این حدیث دلیلی است بر تحریم آلات موسیقی. نزد اهل لغت معازف یعنی آلات لهو واین اسم (معازف) تمام این آلات را در بر می گیرد" [مجموع فتاوی]

• ترمذی در سنن خود از جابر رضی الله عنه روایت می کند: "خرج رسول الله صلی الله علیه و سلم مع عبدالرحمن بن عوف إلی النخیل، فإذا ابنه إبراهیم یجود بنفسه، فوضعه فی حجره ففاضت عیناه، فقال عبدالرحمن: أتبکی و أنت تنهی عن البکاء؟ قال: إنی لم أنه عن البکاء، و إنما نهیت عن صوتین أحمقین فاجرین: صوت عند نغمة لهو و لعب و مزامیر شیطان، و صوت عند مصیبة: خمش وجوه و شق جیوب و رنة" (رسول الله صلی الله علیه و سلم و عبدالرحمن بن عوف رضی الله عنه آمدند در حالی که فرزند رسول الله صلی الله علیه و سلم، ابراهیم در حال جان دادن بود، پس او را بر روی رانهایش گذاشت و چشمانش پر اشک شد، پس عبدالرحمن بن عوف از ایشان پرسید: آیا شما گریه می کنید در حالی که خود ما را از آن نهی کرده اید؟ رسول الله صلی الله علیه و سلم در جوابش فرمود: من از گریستن نهی نکرده ام و بلکه از دو صدای احمقانه فاجرانه نهی کرده ام: صدایی هنگام آسودگی که نغمه لهو و لعب و آلات موسیقی شیطان است و صدایی هنگام مصیبت که خراشیدن صورت و دریدن گریبان و نوحه خوانی و سر و صدای آن است) [ترمذی می گوید: این حدیث حسن است، همچنین آلبانی در صحیح الجامع: 5194 درجه آن را حسن دانسته است]

• و همچنین رسول الله صلی الله علیه و سلم می فرماید: "صوتان ملعونان، صوت مزمار عند نعمة و صوت ویل عند مصیبة" (دو صدا نفرین شده اند: صدای آلت موسیقی هنگام نعمت و خوشی و صدای داد و بیداد هنگام مصیبت) [سند آن حسن است: السلسلة الصحیحة 427]

• از رسول الله صلی الله علیه و سلم روایت شده که فرمود: "لیکونن فی هذه الأمة خسف، و قذف، و مسخ، و ذلک إذا شربوا الخمور، و اتخذوا القینات، و ضربوا بالمعازف" (در این امت خسف (فرورفتن در زمین و زلزله) و سنگباران و مسخ (تغییر چهره انسان به حیوان) رخ خواهد داد و آن هنگامی خواهد بود که مردم مشروب بنوشند و زنان خواننده برایشان بخوانند و بر آلات موسیقی بنوازند) [با مجموع طرقی که روایت شده است صحیح است: السلسلة الصحیحة 2203]

• رسول الله صلی الله علیه و سلم می فرماید: "إن الله حرم علی أمتی الخمر و المیسر و المزر و الکوبة و القنین و زادنی صلاة الوتر" (خداوند بر امت من خمر و میسر (قمار و امثال آن) و مزر (نوعی مشروب) و کوبه (طبل) و قنین (نوعی ساز) را حرام کرده و در عوض به من نماز وتر را داده است) [سند آن صحیح است: صحیح الجامع 1708] کوبه یعنی طبل و قنین در لغت حبشه یعنی تنبور [غذاء الألباب]

• همچنین ابوداوود در سنن خود از نافع روایت می کند که گفت: "سمع ابن عمر مزمارا، قال فوضع أصبعیه علی أذنیه، و نأی عن الطریق، و قال لی یا نافع هل تسمع شیئا؟ قال: فقلت: لا! قال: فرفع أصبعیه من أذنه، و قال: کنت مع النبی صلی الله علیه و سلم، فسمع مثل هذا! فصنع مثل هذا" (ابن عمر صدای نی شنید پس انگشتانش را در گوشش داخل کرد و راهش را کج کرد و به من گفت: ای نافع آیا صدای آن را می شنوی؟ گفتم: نه! پس انگشتانش را بیرون آورد و گفت: من به همراه رسول الله صلی الله علیه و سلم بودم پس صدایی به مانند این شنید و همین کار را انجام داد) [سند آن صحیح است: صحیح أبی داوود 4116] امام قرطبی در تعلیق بر این حدیث می گوید: "اگر این عکس العمل آنها در برابر صدایی است که از حد اعتدال خارج نشده است (مانند صدای نی یک چوپان) پس در مورد موسیقی اهل زمانه ما چه می توان گفت؟!" [الجامع لأحکام القرآن] [این را امام قرطبی در مورد موسیقی زمانه خود می گوید! ما هم می گوییم:اگر این ائمه طغیان موسیقی را در زمانه ما با انواع و اقسامش ـ پاپ، جاز و راک و... ـ که برخی انواع آن واقعا وحشی است مثل هوی متال و... می دیدند چه می گفتند؟!]

(4) اقوال أئمه اهل علم درباره موسیقی

• امام عمربن عبدالعزیز رحمه الله می گوید: آغاز غنا از شیطان است و پایانش خشم خداوند [غذاء الألباب]

• جمع زیادی از اهل علم اجماع را در تحریم گوش دادن به موسیقی و آلات آن نقل کرده اند از جمله: امام قرطبی و ابن صلاح و ابن رجب حنبلی. امام ابوالعباس قرطبی می گوید: "غناء با ادله وارده از کتاب و سنت ممنوع است" و همچنین می گوید: "اما در مورد مزامیر (آلاتی مانند نی و شیپور و ترومپت و ساکسیفون و..) و اوتار (آلات موسیقی زهی مانند عود و ویولن و گیتار و...) و کوبه (طبل) اختلافی بین اهل علم در تحریم گوش دادن به آنها نیست و من از هیچ کدام از ائمه سلف و خلف که قولشان قابل اعتبار باشد نشنیده ام که کسی از آنها قائل به اباحه این آلات باشد، و چرا که نه در حالی که این آلات شعار اهل خمر و فسق و فجور و مهیج شهوات و فساد و بی بند و باری است؟! و شکی در تحریم هر آنچه اینگونه باشد و گناهکار بودن صاحب آن نیست" [الزواجر عن اقتراف الکبائر، ابن حجر هیثمی]

• همچنین علامه ابن صلاح قائل به اجماع در تحریم غنا و موسیقی است و می گوید: "از هیچ یک از کسانی که قولشان در اجماع و اختلاف مورد اعتماد است (یعنی مخالفتشان اجماع را باطل می کند) اباحه موسیقی نقل نشده است"...

قاسم بن محمد رحمه الله می گوید: "غنا باطل است و باطل در آتش است"

• حسن بصری رحمه الله می گوید: "اگر در غذای یک عروسی لهو ـ یعنی آلات موسیقی ـ وجود داشته باشد اهل آن عروسی دعوتی ندارند" (یعنی اجابت دعوت آنها لازم نیست)

• نحاس رحمه الله می گوید: "غنا بر اساس کتاب و سنت ممنوع است"

• طبری رحمه الله می گوید: "علمای تمام سرزمینهای اسلامی بر کراهت غنا و ممنوعیت آن اجماع دارند"

• امام اوزاعی رحمه الله می گوید: "نباید به مجلس عروسی که در آن طبل و آلات موسیقی وجود دارد وارد شد"

(5) نظر ائمه مذاهب چهارگانه در مورد موسیقی:

• ابن قیم رحمه الله در بیان نظر مذهب امام ابوحنیفه رحمه الله می گوید: "اصحاب ابوحنیفه به تحریم گوش دادن به تمام آلات لهو مانند نی و ... تصریح نموده و همچنین تصریح کرده اند که گوش داند به این آلات معصیتی است که باعث فسق می شود و باعث عدم قبول گواهی و شهادت فرد می شود... [إغاثة اللهفان] همچنین از ابوحنیفه روایت شده که گفته است: "غنا از بزرگترین گناهان است که باید فورا ترک شود". در این باره امام سفارینی در کتابش غذاء الألباب می گوید: "امام بوحنیفه غنا را بد می دارد و آن را از گناهان به شمار می آورد، همینطور در مذهب اهل کوفه یعنی سفیان و حماد و ابراهیم و شعبی و دیگران و اختلافی بین آنها در این مود وجود ندارد، و همچنین اختلافی در مورد ممنوعیت غنا در بین اهل بصره وجود ندارد".

• امام مالک نیز از موسیقی و از گوش دادن به آن نهی نموده است. وی در پاسخ به سوالی درباره غنا و نواختن آلات موسیقی گفت: "آیا عاقلی هم وجود دارد که غنا و موسیقی را حق بداند؟ این کارها را نزد ما فاسقان انجام می دهند" [تفسیر قرطبی] از نظر اسلامی فاسق کسی است که شهادتش مردود است و اهل صلاح و بزرگان قوم بر جنازه اش نماز نمی گذارند

• همچنین علامه ابن قیم در بیان مذهب امام شافعی درباره موسیقی می گوید: "اصحاب امام شافعی که به مذهب او آگاه هستند به تحریم غنا تصریح دارند و برکسانی که قائل به اباحه آن هستند مانند قاضی ابوطیب طبری و شیخ ابواسحاق و ابن صباغ، انکار کرده اند" [إغاثة اللهفان] از شافعی در مورد موسیقی سوال شد، پاسخ داد: "اولین کسانی که آن را [در این امت] به راه انداختند زنادقه بودند تا مردم را از نماز و یاد خدا [به لهو و لعب] مشغول دارند" [الزواجر عن اقتراف الکبائر]

• در مورد مذهب امام احمد ابن قیم چنین نقل می کند: اما در مورد موقف مذهب امام احمد فرزند ایشان عبدالله بن احمد می گوید: در مورد غنا از پدرم پرسیدم، در جواب گفت: "غنا نفاق را در قلب می رویاند، و من آن را خوش نمی دارم" سپس قول مالک را بازگو کرد که: " این کارها را نزد ما فاسقان انجام می دهند" [إغاثة اللهفان] همچنین از وی درباره فردی که وفات کرده و از وی کنیزکی آوازه خوان به جای مانده و فرزند آن فرد به عت احتیاج قصد فروش آن کنیزک را دارد سوال شد که آیا آن را به عنوان کنیز آوازه خوان بفروشد یا به عنوان کنیز عادی؟ وی پاسخ داد که آن را به عنوان کنیز معمولی بفروشد. به وی گفتند: اما آن کنیز سی هزار ارزش دارد و اگر به عنوان کنیز معمولی به فروش برسد شاید تنها بیست هزار ارزش داشته باشد. امام احمد در پاسخ گفت: فروخته نشود مگر به عنوان کنیز عادی" ابن جوزی می گوید: "این دلیلی است بر این که غنا ممنوع است والا جایز نبود که به یتیم ضرر برسد" [الجامع لأحکام القرآن] همچنین امام احمد بر شکستن آلات موسیقی در صورتی که به صورت ظاهر و عیان به نمایش گذاشته شود، (و بر شکستن آن فساد و ضرر بزرگتری مترتب نباشد) و امکان آن باشد، تصریح دارد.

• شیخ الاسلام ابن تیمیه رحمه الله می گوید: "مذهب ائمه اربعه بر آن است که همه آلات لهو حرام می باشند... و هیچ یک از اتباع مذاهب اربعه در مورد این اختلافی ندارند" و همچنین می گوید: "بدان که در در سه قرن برگزیده اول نه در حجاز و نه در شام و نه در یمن و نه در مصر و نه در مغرب و نه در عراق و نه در خراسان کسی از اهل دین و صلاح و زهد و عباد نبود که بر شنیدن [غنا و موسیقی به همراه] کف و سوت اجتماع کند، نه با دف و کف زدن و نه بدون آن، و تمام این چیزها در پایان قرن دوم هجری به وجود آمد و وقتی ائمه اهل علم چنین چیزی دیدند آن را انکار کردند" و در جای دیگر می گوید: "موسیقی مشروب درون است و تاثیری که در درون و روح و روان انسان می گذارد، بزرگتر از تاثیری است که خمر می گذارد." [مجموع فتاوی]

• همچنین شیخ الاسلام ابن تیمیه در بیان حال کسانی که معتاد به شنیدن موسیقی هستند چنین می گوید: "و برای همین کسانی هستند که به آن معتاد شده اند تا جایی که به شنیدن قرآن مشتاق نیستند و از گوش دادن به آن خوشحال نمی شوند و آن تاثیری را که در شنیدن موسیقی می یابند در گوش فرادادن به قرآن نمی بینند بلکه اگر به قرآن گوش دهند با قلبی مشغول و غیرحاضر و با زبانی مشغول به سخنانی دیگر آن را می شنوند اما همین که نوبت به موسیقی برسد صدایشان پایین می آید و از حرکت می افتند و قلبشان حاضر میشود!" [مجموع فتاوی]

• علامه ناصر الدین آلبانی می گوید: "مذاهب اربعه بر تحریم تمام آلات موسیقی اتفاق نظر دارند" [السلسلة الصحیحة:145/1]

• امام ابن قیم رحمه الله می گوید: ممکن نیست کسی را بیابی که به غنا و شنیدن آلات موسیقی عادت دارد مگر اینکه در او نوعی گمراهی از راه هدایت چه به صورت قولی یا بصورت عملی خواهی یافت، و در او بی رغبتی در شنیدن قرآن در برابر گوش دادن به موسیقی وجود خواهد داشت. ابن قیم در ابیاتی چنین می گوید:

حب القرآن و حب الحان الغنا فی قلب عبد لیس یجتمعان

والله ما سلم الذی هو دأبه أبدا من الإشراک بالرحمن

و إذا تعلق بالسماع أصاره عبدا لکل فلانة و فلان

(محبت قرآن و عشق به موسیقی در قلب یک بنده یکجا جمع نمی شوند

به خداوند سوگند هرآنکس مشغولیتش گوش دادن به موسیقی است هرگز از شرک آوری به خداوند رحمان سالم نخواهد ماند

و اگر بنده به موسیقی دلبسته شد بنده ی فلان مرد و فلان زن خواهد شد...)

این بود اقوال امامان اهل علم درباره تحریم غنا و موسیقی و ممنوعیت آن.

(6) استثنا در آلات موسیقی:

از میان آلات موسیقی تنها زدن دف ـ بدون خلخال ـ برای اعیاد و مراسم عروسی برای زنان، استسثنا می شود و برای این استثنا دلایل صحیحی وجود دارد.

شیخ الاسلام ابن تیمیه می گوید: "اما رسول الله صلی الله علیه و سلم برای برخی از انواع لهو در مراسم عروسی و مانند آن اجازه داده اند چنانچه [در احادیث صحیح آمده است] که ایشان به زنان اجازه دادند که در عروسی ها و شادی ها دف بزنند، اما هیچ یک از مردان در زمان صحابه نه دف می زدند و نه کف، بلکه از رسول الله صلی الله علیه و سلم در حدیث صحیح روایت شده که [در مورد گوشزد کردن اشتباه امام در نماز] فرمود: "زنان [برای متوجه کردن امام] کف بزنند و مردان سبحان الله بگویند" و رسول الله صلی الله علیه و سلم زنانی را که خود را به مردان شبیه می کنند و مردانی را که خود را به زنان شبیه می کنند نفرین کرده است". [مجموع فتاوی]

همچنین ام المومنین عایشه رضی الله عنها روایت می کند که: "پدرم ابوبکر بر من وارد شد در حالی که دو نفر از دختر بچه های انصار در مورد دلاورمردی های انصار در روز بعاث آواز می خواندند [و در روایتی دیگر آمده که دف می زدند] و البته خواننده گان خوبی نبودند! پس ابوبکر گفت: آیا مزمار شیطان در خانه رسول خدا؟! و آن روز عید فطر بود، پس رسول الله صلی الله علیه و سلم فرمود: ای ابابکر! هر قومی عیدی دارد و این هم روز عید ماست" [صحیح است: صحیح سنن ابن ماجه ـ علامه آلبانی1540]

(7) پاسخ به کسانی که به این حدیث در اباحه آلات موسیقی استناد کرده اند:

ابن قیم رحمه الله می گوید: "عجیب تر از آن استدلال شما بر اباحه ترانه خوانی جمعی و موسیقی است، به آواز خواندن آن دو دختر بچه نابالغ نزد یک زن کم سن و سال (عایشه رضی الله عنه آن موقع سن کمی داشت) در روز عید آن هم با ابیاتی از شعر عرب در وصف شجاعت و جنگها و مکارم اخلاق و جوانمردی! این کجا و آنچه شما انجام می دهید کجا! و عجیب این است که این حدیث از بزرگترین دلایل علیه آنهاست زیرا ابوبکر صدیق رضی الله عنه آن [ترانه خوانی و دف زدن] را مزمار شیطان نامید و رسول الله صلی الله علیه و سلم ابوبکر را بر این نام گذاری عتاب نکرد [و سکوت او بر این گفته ابوبکر نشان از تایید اوست] و بلکه آن را برای دو دختر بچه کم سن و سال که مفسده ای بر خواندن آنان و گوش دادن به صدایشان وجود ندارد [آن هم در رو عید] اجازه داد. آیا این بر اباحه شنیدن این نوع غنا و موسیقی که وصف آن بر شما پوشیده نیست، دلالت دارد؟ سبحان الله که چگونه عقلها و فهم ها به گمراهی می روند!" [مدارج السالکین]

ابن جوزی رحمه الله می گوید: "عایشه رضی الله عنها در آن موقع هنوز به بلوغ نرسیده بود، اما پس از بلوغ تنها از وی ذم و بدگویی غنا روایت شده است همچنین برادر زاده اش قاسم بن محمد غنا را بد می گفت و از گوش فرا دادن بدان منع می کرد و او ـ یعنی قاسم بن محمد ـ علم را از عایشه رضی الله فرا گرفته بود." [تلبیس ابلیس]

(8) ابن حزم رحمه الله و اباحه موسیقی

مشهور است که ابن حزم رحمه الله همانطور که در کتابش "المحلی" آمده است، غنا را مباح می داند.

اما چیزی که اینجا می خواهیم آن را متذکر شویم این است که وقتی مردم می شنوند ابن حزم یا دیگر علما غنا را مباح می دانند اینگونه گمان می کنند که این غنا همین موسیقی است که اکنون در کانالهای تلویزیونی و رادیوها و تماشاخانه ها و هتل ها و ... پخش و اجرا می شود و این اشتباه بزرگی است. زیرا این نوع موسیقی امروزی را ممکن نیست هیچ مسلمان غیوری مباح بداند چه برسد به امام بزرگی چون ابن حزم؛ در ضمن علما بر تحریم غنایی که بی اخلاقی و فسق و تحریک به گناه را در بر داشته باشد، اتفاق دارند.

از سوی دیگر ما به نوع موسیقی که امروزه رواج دارد، و نسبت به محرمات قطعی که در آن رخ می دهد مانند تبرج و اختلاط و فراخوانی علنی به زنا و فجور و شرب خمر آگاه هستیم. این نوع موسیقی که در آن زن ترانه خوان لخت یا نیمه لخت در برابر چشمان بی شرم و قلب های بیمار کلمات عاشقانه و رمانتیک می سراید و حاضرین ـ زن و مرد ـ در تاثیر آن به حرکت می افتند تا با معصیت و خشم الهی به لذت دست یابند.

و برای این می گوییم: آنان که در بین مردم پخش می کند که ابن حزم موسیقی را مباح می داند، باید بدانند بر زبان راندن اینگونه سخنان بدون هیچ قید و ضابطه ای چه عواقبی خواهد داشت، اینگونه افراد باید از خداوند بترسند و به نتایج این سخن خود فکر کنند و بدانند در چه شرایطی زندگی می کنند.

سپس باید بدانیم اینکه ابن حزم یا غیر او چیزی را که نص صریح از سوی رسول الله صلی الله علیه و سلم بر تحریم آن وجود دارد، مباح بداند، نمی تواند برای ما دلیلی نزد خداوند باشد

سلیمان تمیمی رحمه الله می گوید: اگر رخصت هر عالم یا اشتباه او را بگیری تمام بدی ها در تو جمع خواهد شد. و الله سبحانه و تعالی می فرماید: {وما آتاکم الرسول فخذوه و ما نهاکم عنه فانتهوا} [حشر/7] و همچنین می فرماید: {فلیحذر الذین یخالفون عن أمره أن تصیبهم فتنة أو یصیبهم عذاب ألیم} [نور/63]

العلم قال الله قال رسوله إن صح و الإجماع فاجهد فیه

و حذار من نصب الخلاف جهالة بین الرسول و بین رأی فقیه

(علم یعنی سخن الله و رسولش و اجماع پس در راه آن تلاش کن

و برحذر باش که از روی نادانی بین قول رسول الله و بین قول یک فقیه اختلاف کنی [و قول فقیه را ترجیح دهی])

(9) حکم اناشید اسلامی (سرودهای اسلامی) بدون موسیقی:

به ثبوت رسیده که رسول الله صلی الله علیه و سلم و اصحابش شعر را می شنیدند و آن را می سرودند و در سفر و حضر و در مجالسشان و در هنگام کار آن را از دیگران می شنیدند، چه بصورت فردی آنطور که از حسان بن ثابت و عامر بن الأکوع و أنجشه رض الله روایت شده و چه بصورت دست جمعی آنگونه که در حدیث انس بن مالک رضی الله عنه در داستان کندن خندق آمده است. انس می گوید: وقتی رسول الله صلی الله علیه و سلم خستگی و گرسنگی ما را دید سرود: "اللهم لا عیش إلا عیش الآخرة فارحم الأنصار و المهاجرة" (الها! زندگی نیست مگر زندگی آخرت، پس بر انصار و مهاجرین رحمت عنایت کن) و صحابه در جواب سرودند: "نحن الذین بایعوا محمدا علی الجهاد ما بقینا أبدا" (ما کسانی هستیم که با محد بر جهاد بیعت نموده ایم تا وقتی زنده باشیم)

و همچنین سروده خوانی در مجالس؛ ابن ابی شیبه با سند حسن از ابی سلمة بن عبدالرحمن روایت نموده که گفت: "لم یکن أصحاب رسول الله صلی الله علیه و سلم منحرفین و لا متماوتین، کانوا یتناشدون الأشعار فی مجالسهم، و ینکرون أمر جاهلیتهم..." (اصحاب رسول الله صلی الله علیه و سلم نه منحرف بودند و نه اهل افراط و تفریط، و در مجالس خود اشعار را می سرودند و امر جاهلیت خود را ـ در این اشعارـ نکوهش می کردند...) (مصنف ابن أبی شیبة:711/8)

این ها بر این دلالت دارد که انشاد (سرود خوانی) جایز است چه به صورت تک خوانی باشد و چه بصورت دسته جمعی و "نشید" (سرود) در لغت عرب به معنی "خواندن شعر با خوش صدایی" است (قاموس المحیط). اما درمورد انشاد قواعد و ضوابطی وجود دارد که توسط اهل علم تعیین شده است و باید مورد رعایت قرار گیرد از جمله: عدم استفاده از آلات موسیقی، عدم زیاده روی در آن و تبدیل آن از سوی شخص مسلمان به عنوان یک عادت به طوری که باعث اتلاف وقت و از ضایع گردیدن واجبات و فرایض گردد، با صدای زنان نباشد، شامل سخنان حرام یا فاحش نباشد، شبیه آواز اهل فسق و بی بند و باری نباشد، و همچنین شامل جلوه های صوتی که حالتی شبیه به موسیقی تولید می کند نباشد.

برای اطلاع بیشتر می توانید به این کتب مراجعه کنید: الإعلام بنقد کتاب الحلال و الحرام نوشته علامه صالح بن فوزان الفوزان، کتاب السماع نوشته علامه ابن قیم و تحریم آلات الطرب تالیف علامه محدث محمد ناصر الدین آلبانی رحمه الله.

و در پایان:

امام ابن قیم رحمه الله در کتاب خود "إغاثة اللهفان" چنین می گوید: "بدان که غنا و موسیقی ویژگیهایی دارد از جمله اینکه قلب را رنگ نفاق می دهد و نفاق را در قلب نمو می دهد چنان که آب گیاه را می رویاند. از ویژگی های موسیقی این است که: قلب را غافل می کند و آن را از فهم قرآن و تدبرش و عمل به محتوای آن باز می دارد زیرا موسیقی و قرآن به دلیل تضادی که با یکدیگر دارند هرگز در یک قلب جای نمی گیرند. قرآن انسان را از پیروی هوای نفس باز می دارد و به عفت و پاکدامنی و دوری از شهوات و اسباب گمراهی امر می کند و از دنبال نمودن گام های شیطان نهی می کند اما موسیقی و غنا کاملا به عکس آن امر می کند و بدیها را زیبا جلوه می دهد و نفوس را به سوی شهوات تحریک می کند و شهوات خوابیده را بیدار کرده و نفس را به سوی هر زشتی می کشاند و دل را به وصال هر زیباچهره ای مایل می کند، که غنا و خمر هر دو شیرخورده یک پستانند و در تهییج نفس بر زشتی ها به مانند هم..."

پس ای برادر و خواهر مسلمان: خودت را و گوشت را از لهو و موسیقی شیطان پاک کن و آن را به باغ های بهشت با صفا بگردان، با حلقه های قرائت قرآن و مدارسه سنت رسول الله صلی الله علیه و سلم که در مقابل پاداش آن را یعنی هدایت از گمراهی و بصیرت در برابر نابینایی به دست آوری و بر تقوای الهی تشویق شوی و از هوای نفس دور بمانی و حیات قلب به دست آوری و نجات یابی و صاحب نظر شوی. و از آنانی باشی که الله سبحانه و تعالی درباره شان می فرماید: {و الذین هم عن اللغو معرضون}

والحمد لله رب العالمین

منبع سايت ايمان

تهیه وتنظیم فیض الله عبدالهی

نهی از حسادت

abdolaah — Sun, 23 Mar 2008 03:32:00 GMT

نهی از حسادت

حسادت

یکی از صفتهای بد که ممکن است هر انسانی به آن مبتلا شود خصلت حسد است پیامبر خدا فرمودند : حسادت نیکیهای انسان را از بین می برد همانگونه که آتش هیزمها را نابود می کند.

فرق حسد و غبطه

حسد و غبطه دو صفت نزدیک بهم هستند در حالیکه غبطه مجاز است ولی حسد ممنوع و حرام است.

غبطه این است که انسان اگر چیز خوبی را نزد کسی ببیند تمنا کند که کاش من هم چیزی مانند این می داشتم مثلا می بیند فلان آقا ماشین خوبی دارد یا مثلا فرزند خوبی . آن شخص در دل خود آرزو می کند ای کاش من هم ماشین یا فرزندی مثل ماشین یا فرزند این آقا می داشتم . این را غبطه می گویند و جایز است .

اما حسد عبارت است از تمنای زوال نعمت دیگران.

یعنی اگر چیز خوبی نزد کسی ببیند آرزو بکند ای کاش این چیز خوب از دست این شخص بیرون رود یا نابود شود. در مثال بالا حسد آن است که آرزو کند کاش ماشین این آقا بسوزد یا فرزندش از بین برود. این را حسادت می گویند و حرام است. شخص حسود هرگز آرامش ندارد و به خودش ضربه می زند.

داستانی از امام محمد غزالی

امام محمد غزالی داستان جالبی در مورد حسادت و نتیجه آن نوشته است . ایشان می فرمایند:

در روزگار قدیم پادشاهی بود و یک عده درباری و همنشین داشت یکی از آن کسانی که به مجلس پادشاه می آمد شخصی بود صاف دل و ساده که مورد توجه پادشاه بود.

این شخص هر وقت وارد مجلس پادشاه می شد می آمد و کنار پادشاه می ایستاد و می گفت: به نیکان نیکی کن که بد کردار را کردار بد او بس است . پادشاه به علامت تایید سخنان وی سری می جنبانید و آن شخص کنار پادشاه می ایستاد.

یکی از درباریان بالاخره با وی حسادت نمود و لذا برنامه ای ریخت که آن مرد بیچاره را نابود کند. آن مرد پس از نقشه کشیدن آن مرد ساده دل را گفت امروز برای نهار دعوت من هستی. آن مرد قبول نموده به خانه درباری رفت غذای که خوردند پر از سیر بود وقتی غذا خوردند مرد حسود به مهمانش گفت فلانی غذایی که ما خوردیم سیر داشت و پادشاه از بوی بد سیر خیلی متنفر است نگاه کن اگر به نزد وی رفتی نزدیک نرو. آن مرد گفت باشد.

مرد حسود آنگاه به نزد پادشاه رفت و گفت : ای پادشاه شما به آن مرد ساده بیش از حد خوشبین هستید در حالیکه او بر علیه شما حرف می زند. پادشاه با تعجب پرسید چه می گوید؟ گفت : او می گوید دهان پادشاه بوی گند می دهد. پادشاه که خیلی عصبانی شده بود گفت کجا بوی دهان من بد است. سپس گفت از کجا بدانم که شما راست می گویید؟ او گفت کاری ندارد شما وقتی او را نزدیک خود بخوانید فورا بینی خود را می بندد تا بوی بد دهان شما را احساس نکند. پادشاه خیلی ناراحت شد و به او گفت فورا برو و او را صدا بزن که من با او کار دارم.

مرد حسود بسرعت رفت و آن مرد ساده دل را به طرف کاخ پادشاه آورد و خودش همان نزدیکیها گوشه ای نشست تا ببیند مرد ساده دل به چه بلایی گرفتار می شود.

پادشان مرد ساده دل را صدا زد و گفت نزدیک بیا که با شما حرفی دارم. مرد وقتی نزدیک شد ناگهان به یاد بوی سیر دهان خود افتاد لذا برای آنکه پادشاه ناراحت نشود دستش را جلوی دهان خود گرفت پادشاه فورا مطمئن شد که مرد حسود راست می گوید لذا تصمیم به مجازات شدید مرد ساده دل گرفت.

پادشاه قلم و کاغذ برداشت و به یکی از صاحب منصبان خود نوشت : حامل نامه را به بدترین شکل ممکن به قتل برسان و پوستش را بکن و پر از کاه بکن.

پادشاه نامه را درون پاکتی نموده لاک مهر کرد و به دست مرد ساده دل داد او پرسید این چیه حضرت پادشاه ؟ پادشاه گفت این جایزه تو است. مرد بسیار خوشحال شد و پس از بوسیدن دست پادشاه از کاخ وی بیرون آمد. مرد حسود با شگفتی دید مرد ساده دل شاد و شنگول پاکت به دست بیرون آمد. حسود فورا خودش را رسانیده سوال کرد چی شد؟ مرد جواب داد هیچی خدا پادشاه را خیر بدهد که بعد از چندین سال به من جایزه ای داد. حسود پردسید چی هست؟ گفت نمیدانم لاک و مهر است نمی دانم قریه ای ست ساختمانی است هرچه هست چیز مهمی است خدا پادشاه را خیر دهد.

مرد حسود گفت : بخاطر همان نان و نمکی که با هم خوردیم خواهش می کنم این جایزه را به من ببخش من از تو نیازمندتر هستم. آن مرد گفت خودت می دانی که بیشتر نیاز و مشکل دارم و این جایزه بعد از سالها رسیده و من هنوز آن را باز نکرده ام تا بدانم چه چیزی پادشاه به من بخشیده.

مرد حسود طوری اصرار کرد که بالاخره مرد ساده دل پاکت را به دوستش تقدیم کرد.

حسود شتابان و با عجله خود را به همان صاحب منصب رسانیده پاکت را تقدیم نمود. آن رئیس وقتی نامه را از پاکت بیرون نموده مطالعه کرد پرسید مال خودت است ؟ گفت بلی جناب رئیس .

آن روئیس فورا تعدادی سرباز را صدا زد و گفت این مرد را بکشید. آه از نهاد مرد حسود بر آمد و فرایاد زد بیچاره شدم بخدا این مال من نیست مال کسی دیگر است شما از پادشاه سوال کنید .....

به فریاد و التماسهای او هیچ توجهی نکردند او را همانگونه که پادشاه دستور داده بود کشتند و پوستش را پر از کاه کردند .

روز بعد پادشاه با شگفتی دید همان مرد ساده دل آمد و سرجای دایمی خود ایستاد و کلماتش را تکرار نمود. پادشاه او را نزدیک خود خواند و پرسید نامه دیروز را چه کردی؟ او گفت حضرت پادشاه دوستم فلانی خیلی اصرار کرد و من مجبور شدم آن را به ایشان ببخشم. پادشاه سخت متعجب شد و دانست رمزی در کار است پادشاه گفت فلانی به من گزارش نموده که شما نسبت به من چنین حرفهایی زده ای . آن مرد گفت من هرگز چنین جسارتی نکرده و نمی کنم پادشاه گفت پس چرا وقتی من تو را به نزدیک خود صدا زدم دست روی بینی حود گزاشتی؟ مرد جواب داد حضرت پادشاه دلیلش این بود که من در منزل دوستم غذایی خورده بودم که سیر داشت من بحاطر این دست روی دهانم گزاشتم که شما اذیت نشوی .

پادشاه همه چیز را فهمید. پس از کمی فکر کردن گفت : آن دوست تو می خواست تو را در چاه بیاندازد خودش افتاد بنا بر این همان کلماتت را همیشه برایم تکرار کن که : بدکردار را کردار بد او بس است.

خاطرات روزانه http://www.majd11.blogfa.com/

جواب سؤلات کاک هیوا که در مورد استمناء واستشهاء

abdolaah — Sun, 16 Mar 2008 03:19:59 GMT

جواب سؤلات کاک هیوا که در مورد استمناء واستشهاء سؤال کرده بودی

سلام علیکم ورحمة الله برادر جان

استمناء : به معنی طلب منی می باشد ،

استشهاء : به معنی طلب شهوت می باشد:

اما آیا این راهکار کنترل نفس است ؟

در جواب می گویم این روش برای تهذیب نفس اماره درست نیست ، بلکه در دین مبین اسلام آن طوری که تحقیق کرده ام 36 راهکار بخصوص برای جوانان وجود دارد که هر کدام از این راهکارها سبب تهذیب نفس وخوی شیطانی و نفس اماره می باشد ، و یکی از آن راهکارها که ما مسلمانها را از ارتکاب به عمل استمناء واستشهاء محفوظ می دارد مسائلی است که خود را باید با آن تهذیب وتزكيه وپاک نموده تا از طغیان غریزه جلوگیری به عمل آوریم، زیرا تهذیب و تزكيه نفس يكي از راههاي علاج است كه بر اثر ممارست و تمرين براي انسان امري عادي مي شود كه با پايبندي و مداومت بر احكام اسلامي عايد انسان مي شود و به راهنماييهاي مربيان ديني و اخلاقي گوش فرا دهد و سيرت علماي رباني و مربيان اخلاق را مطالعه نمايد و سعي كند آنها را در زندگي خود پياده كند، و قرآن و سنت سر لوحه اين برنامه اصلاحي است كه انسان را تزكيه كرده و از عواقب و كيفر خصايل بد بويژه استمناء و استشهاء و چشم چرانی بر حذر مي دارد، خوشا به سعادت فرد تزكيه شده و تائب.

الله تعالی در این باره می فرماید:

«قد افلح من زكاها، و قد خاب من دساها» به يقين رستگار شد كسي كه نفس خود را پاك و صاف كرد، و به يقين زيان ديد كسيكه نفس خود را آلوده كرد.

پیامبر اسلام (ص) در بارۀ آنچه که نفس را تهذیب می کند چنین می فرماید :

عَنْ عَبْدِاللَّهِ (رض) قَالَ: كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ (ص) فَقَالَ: «مَنِ اسْتَطَاعَ الْبَاءَةَ فَلْيَتَزَوَّجْ فَإِنَّهُ أَغَضُّ لِلْبَصَرِ وَأَحْصَنُ لِلْفَرْجِ وَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَعَلَيْهِ بِالصَّوْمِ فَإِنَّهُ لَهُ وِجَاءٌ». (بخارى:1905)

عبد الله بن مسعود (رض) مي گويد: همراه رسول خدا (ص) بوديم كه ايشان فرمودند: «كسي كه توانايي ازدواج كردن دارد، ازدواج كند. زيرا اين كار، باعث حفاظت چشم و شرم‏گاه، مي شود. و كسي كه توانايي ازدواج را ندارد، روزه بگيرد. چرا كه روزه، شهوت را ضعيف و كنترل مي‏كند».

حکم استمناء

استمناء آن است که شخص با دست خود آلت تناسلي را مالش دهد تا اين که انزال صورت گيرد. اين عمل حرام است و از جمله گناهان زشت و بزرگ است و انجام دهنده چنين عملي مورد لعنت و نفرين واقع شده چون پيامبر(ص) )فرموده است: .« مَلْعُونٌ مَنْ نَکَحَ يَدَهُ » (هر کس با دست خود جماع کند ملعون است).چون اين عمل به نقص عقل و پريشاني آن ميانجامد و بدن را ضعيف ميکند و نسل را از بين ميبرد و موجب قطع نسل ميشود . نگاه فقه آسان صفحه 635

مساحقه و طباق زنان

سحاق و طباق آن است که زني آلت تناسلي خود را به آلت تناسلي زن ديگر بمالد وبا همديگر مشغول شوند. چنين زناني بايد تعزير شوند چون اين عمل حرام است و گناه آن مانند گناه زنا ميباشد چون پيامبر (ص) فرموده است: .« اِذٰا أَتَتِ الْمَرَأَةُ ٱلْمَرْأَةَ فَهُم زٰانِيَتٰانِ »

(هر گاه زني با زني عمل سحاق انجام دهد هر دو زناکارند).

نگاه فقه آسان صفحه636

حال می خواهم چند حدیث وچندین فتوا از علمای سلف وخلف بیان نمایم

فتح الباري (ابن حجر)

كتاب النكاح

بعض المالكية على تحريم الاستمناء

ومن کبائر المساحقة : وهی إتیان المرأة المرأة ، انظر تنبیة الغافلین عن أعمال الجاهلین وتحذیروالسالکین من أفعال الهالکین /250

عن وائله (رض) قال : قال رسول الله (ص) : السحاق زنا النساء بینهن رواه الطبرانی

وبما روی أنه (ص) ثلاثة لا یقبل الله منهم قول لااله الاالله ، الراکب والمرکوب ، والراکبة والمرکوبة والإمام الجائر رواه الطبرانی

ومن فهرس سنن البيهقي

كتاب النكاح

باب الاستمناء قال الشافعي رحمه الله قال الله تبارك وتعالى والذين هم لفروجهم حافظون إلا على أزواجهم أو ما ملكت أيمانهم فإنهم غير ملومين فمن ابتغى وراء ذلك فأولئك هم العادون قال الشافعي رحمه الله فلا يحل العمل بالذكر إلا في زوجة أو ملك يمين فلا يحل الاستمناء والله أعلم

فهرس مصنف ابن ابي شيبة

كتاب النكاح

هو الاستمناء وهو مكروه شرعا وقد جاء في بعض الاحاديث تسميته بناكح يده وأنه لا يقبل له عمل حتى يتوب عن ذلك وفي أحاديث أخر أنه ملعون حتى يتوب عن ذلك . ( 219 \ 3 ) سورة المؤمنون الايات ( 5 ، 7 )

فتوای شیخ صالح بن فوزان

181- لقد ارتكبت إثمًا في نهار رمضان وهو العادة السرية وذلك خوفًا من الوقوع في ذنب أكبر منه، فماذا عليَّ أن أفعل أفيدونا أفادكم الله‏؟‏

يجب على المسلم أن يحفظ صومه مما يفسده، لأن صوم شهر رمضان هو أحد أركان الإسلام وقد قال الله تعالى‏:‏ ‏{‏فَمَن شَهِدَ مِنكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ‏}‏ ‏[‏سورة البقرة‏:‏ آية 185‏‏‏]‏ وقد أباح الله مباشرة الزوجة والأكل والشرب في ليل الصيام إلى طلوع الفجر الثاني قال تعالى‏:‏ ‏{‏أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ إِلَى نِسَآئِكُمْ‏}‏ ، إلى قوله تعالى‏:‏ ‏{‏فَالآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَابْتَغُواْ مَا كَتَبَ اللّهُ لَكُمْ وَكُلُواْ وَاشْرَبُواْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الأَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ ثُمَّ أَتِمُّواْ الصِّيَامَ إِلَى الَّليْلِ‏}‏ ‏[‏سورة البقرة‏:‏ آية 187‏‏‏]‏‏.‏

والاستمناء باليد المسمى بالعادة السرية لا يجوز مطلقًا لا في وقت الصيام ولا في وقت الإفطار لأنه استمتاع بغير ما أباح الله الاستمتاع به من الزوجة وملك اليمين، قال الله تعالى‏:‏ ‏{‏وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ ‏.‏ إِلا عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ‏.‏ فَمَنِ ابْتَغَى وَرَاء ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْعَادُونَ‏}‏ ‏[‏سورة المؤمنون‏:‏ الآيات 5-7‏‏‏]‏، والاستمناء باليد مما وراء ذلك فهو عدوان محرم، ومن فعله وهو صائم في رمضان فإنه مع كونه فعل محرمًا وأثِمَ فإنه مع ذلك يفسد صومه، فيجب عليه التوبة من ذلك والاستغفار مما فعل وعليه قضاء ذلك اليوم الذي مارس فيه تلك العادة السيئة، وإن كان هذا الفعل وقع في رمضان سابق قبل رمضان تلك السنة فعليه مع القضاء إطعام مسكين نصف صاع من الطعام كفارة عن تأخير القضاء‏.‏

وقول السائل‏:‏ إنه فعل ذلك خوفًا من الوقوع في ذنب أكبر من ذلك هو اعتراف منه بأن الاستمناء باليد ‏(‏العادة السرية‏)‏ ذنب ومحرم فهو ليس جاهلاً بالحكم، وخوفه لا يبرر له ذلك، ولكن عليه أن يتجنب الذنوب كلها، ويحافظ على صيامه‏.‏

جواب سؤال هیوا که در بارۀ تماشای فیلمهای خارجی که حجاب اسلامی ندارند

abdolaah — Sun, 16 Mar 2008 03:14:00 GMT

جواب سؤال هیوا که در بارۀ تماشای فیلمهای خارجی که حجاب اسلامی ندارند آیا حرام است یا جزو مکروهات است پرسیده بودی

سلام علیکم ورحمة الله برادر جان ما مسلمانان انشاء الله اگر حکومت ودولت اسلامی داشتیم هیچ وقت نیاز نداریم که از سریالها وفیلمهای خارجی استفاده نماییم ، زیرا دین مبین اسلام 6 تا خصوصیات دارد که از تمامی ادیان گذشتۀ خود واز مذاهب واحزابهای که امروز با نام دین اسلام که متأسفانه هیچ رنگ وبوی اسلامی در آنها وجود ندارد مبرا است که یکی از این خصوصیات کامل بودن دین اسلام است ، ومی توانیم به وسیله پیروی کردن از قرآن وسنت تمامی نیازهای مادی ومعنوی خود را برطرف کنیم، دیگر نیاز نداریم که زندگی وسرگذشت دشمنان بشریت خصوصاً دشمنان اسلام از طریق فیلم آن هم فیلم وسریالهای خارجی نگاه کنیم چون نگاه کردن چه حسی باشد مانند زنان نامحرم و یا حسی نباشد مانند زنان نامحرم بصورت تصویر ویا مقوای همه وهمه حرام می باشد : آیا نگاه کردن نامحرم سبب تحریک غریزه نمی شود ؟ حالا چه فرق می کند که این تصویر مهواره ای باشد و یا تصویرمقوای باشد ، یا نامحرمی باشد که آن را می بینید ولمس می کنید . در نتیجه می گوییم هر چیزی که سبب تحریک نفس اماره شود حالا چه فیلم باشد وحتی صدا وصوت هم باشد حرام است وتوجهی ندارد

جواب سؤال هیوا که بارۀ واژه ی کلمۀ حضرت

abdolaah — Sun, 16 Mar 2008 03:13:31 GMT

جواب سؤال هیوا که بارۀ واژه ی کلمۀ حضرت به کار بردن برای انسانها حتی پیامبران و امامان بزرگوار درست است یا نه پرسیده بودی

سلام علیکم ورحمة الله برادر جان این سؤ ال که پیشتر از علمای عربستان پرسیده بودند من آن جواب را در اختیار شما می گذارم

این کلمه از ریشه حضر به معنای حاضر شدن و حضور داشتن در هر مکان و زمانی است و این کلمه فقط مخصوص باری تعالی است و لاغیر.چون اوست که همواره در هر زمان و مکانی حاضر و ناظر به مخلوقاتش است.

کلمه حضرت را بیشتر اهل تصوف برای پیامبران الهی و بزرگان دین به کار برده اند و ریشه ایی در شریعت ندارد.اهل سنت و جماعت برای پیامبران خدا همان کلمه پر افتخار " رسول الله" یا پیامبر خدا و برای ائمه دین کلمه "امام" و برای یاران گرامی پیامبر اسلام از کلمه "اصحاب" یا "صحابی جلیل القدر" را به کار برده اند.

به عنوان مثال پیامبر خدا(رسول خدا) ابراهیم –علیه السلام- پیامبر خدا (رسول الله) محمد-صلی الله علیه وسلم- و پیامبر خدا نوح – علیه السلام- امام بخاری ،امام شافعی، امام ابوحنیفه، امام ابن عباس ، امام ابن مسعود، صحابی جلیل القدر عمار و غیره را به کار می برند.

و هرگز دیده نشده است که یاران پیامبر حتی در زمان حیات پربرکت ایشان کلمه حضرت را برای پیامبر به کار برده باشند.

پس ما هم به تاسی از شاگردان پیامبر از کلمات بدعی پرهیز کنیم بهتر و به صواب نزدیکتر است.

منبع سایت ایمان

نوروز و حكم آن در شريعت اسلام

abdolaah — Tue, 04 Mar 2008 12:30:14 GMT

نوروز و حكم آن در شريعت اسلام

پيشگفتار

ان الحمد لله نحمده و نستعينه و نستغفره و نعوذ بالله من شرور انفسنا و سيئات اعمالنا، من يهده الله فلا مضل له و من يضلل فلا هادي له، و اشهد ان لا اله الاّ الله وحده لا شريك له و اشهد ان محمداً عبده و رسوله﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلاَ تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ﴾﴿يَا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُواْ رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ وَخَلَقَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَبَثَّ مِنْهُمَا رِجَالاً كَثِيرًا وَنِسَاء وَاتَّقُواْ اللّهَ الَّذِي تَسَاءلُونَ بِهِ وَالأَرْحَامَ إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلَيْكُمْ رَقِيبًا﴾﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَقُولُوا قَوْلًا سَدِيدًا*يُصْلِحْ لَكُمْ أَعْمَالَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَمَن يُطِعْ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ فَازَ فَوْزًا عَظِيمًا﴾. اما بعد:

فان اصدق الحديث كتاب الله و خير الهدي هدي محمدح و شر الامور محدثاتها و كل محدثة بدعة و كل بدعة ضلالة و كل ضلالة في النار.

فهرست مطالب

مقدمه

انواع مفاسد حاصل از تشبه به كفار در اعياد

نوروز و ريشه آن

اعياد مشروع و جايز در اسلام

تشبه به كفار در اعيادشان

دلايل جايز نبودن تشبه به كفار در اعيادشان

از شبهاتي كه مخالفان تحريم اين اعياد ذكر مي كنند:

اشكال تشبه به كفار در اعيادشان

در مورد نوروز هم مي توان به چندموارد اشاره كرد

چگونه از اعياد كفار پرهيز كنيم

انواع مفاسد حاصل از تشبه به كفار در اعياد

تذكر

مخالفان اسلام و قرآن، كمونيستها و احزاب غير ديني سالهاي متمادي با نام دفاع از حق ملي و منافع زحمتكشان، آزادي زن، حقوق بشر و انواع شعارهاي دهن پركن در صدد مسخ فرهنگ ملي برآمدند. زماني به تناسب شرايط جهاني دم از مبارزه با امپرياليسم و سرمايه داري جهاني مي زدند و اينطور در بوقهايشان مي دميدند كه رهائي توده هاي محروم در گرو نابودي امپرياليسم و حكومتهاي ديكتاتوري و ضد خلقي است همچنانكه حالا با توجه به شرايط فعلي جهان دم از حقوق و بشر به رهبري امپرياليسم در حال مرگ و احتضار ديروزي مي زنند و براي تقرب به ساحت مقدسش!! دست و پا مي شكنند و هركدام بيشتر از ديگري در صدد اثبات وفاداري و سپردن تعهد همكاري و نوكري است و توجيه اين چرخش صد و هشتاد درجه نيز برايشان سخت نيست چون مي گويند در سايه سازمان ملل حاكميت واحد جهاني كه شبيه حكومت برابري كمونيستي است تحقق جبري مي يابد.

روزي به بهانه كهنه شدن، دين را از جامعه مي زدودند و ديندار را مرتجع و كهنه پرست معرفي مي كردند گويا نشانه هر نادرستي، كهنه بودن و تازه بودن دليل بر خوب بودن است به همين دليل بر خلاف حركتهاي چپ ليبرالي بدعتي تازه آفريدند و نوكري شرق و كمونيسم را به جان خريدند و عقايد پوسيده، لينين و مائو رهبران كشتار و وحشت را چون ره آوردي نجات، سوغاتي مردمي ستمديده و محروم كردند. اما واقعيت همه اينها همين بود كه هويدا شد. اينها نسخ شدگان افكار شيطاني در نبردي ديگر روياروي حق بودند لذا وقتي حناي كمونيست بي رنگ شد براي دشمني با فرهنگ مردم در صدد رونق بخشيدن و تجديد كردن اعياد كهنه ملي برآمدند.

آري طرفداران ترقي و پيشرفت راه چاره را در عقب گرد و ارتجاع يافتند و براي تحقق اين امر كوي سبقت را از هر مرتجعي ربوده اند گويند اين فرهنگ كهن كرد است گويا ايران در آغاز فقط مال كردها بوده است.

راستي كساني كه گمراه مي شدند دچار حماقت نيز مي گردند. 1400 سال است اسلام فرهنگ اين ملت است به بهانه كهنه بودن آن را از جامعه زدودند و براي نابوديش تلاش بسيار كردند تا جايي كه در صدد احياي مراسمهاي خرافي، تاريخ كهن را به نام فرهنگ ملي جازدند.

مسلمانان: اي كساني كه بخاطر ظلمهاي ملي و مشكلات عديده ديگر، در تنگنا افتاده ايد هوشيار باشيد، دين شما هويت شماست؛ شخصيت و شرف شماست؛ آن را به آساني از دست ندهيد ملت كرد اگر تاريخ دارد، اخلاق و منشي دارد، تمدن و فرهنگي دارد براي خود شخصيت و گذشته اي دارد در سايه اسلام از آن بهره مند شده است مگذاريد بي دينها، ملحدها و دنباله روان گمراه آنها از اهل بدع، اين ذلت پذيران حق فروش، اين آخرين سفيد پروردگار را از شما بگيرند حاكمان ظالم حقوق سياسي و ملي كرد را ناديده گرفته اند ولي اينها مي خواهند شخصيت و هويت شما را در سايه دروغ و شايعات، بسيار زيركانه از شما بگيرند.

براي عزت و سربلندي ملت كردن به اسلام راستين برگرديم، از قرآن و سنت پاك رسول الله با فهم و درك سلف صالح امت اسلام مدد جوئيم و دست رد بر سينه تمام كساني كه هر روز در رنگي براي ما خودآرائي مي كنند بزنيم، آنگاه در تلاشي بي وقفه با يك حركت مستمر و بر اساس صراط مستقيم پروردگار سعادت دو جهان خويش را تضمين نماييم.

مقدمه

نبرد ميان حق و باطل تا آن هنگام كه خداوند به انهدام اين هستي بپردازد و كارنامه آن را در هم پيچد، برپا است، و پيروي جماعاتي از امت محمد ح از اباطيل اهل باطلي همچون يهود، نصاري، مجوسيان، بت پرستان و غير ايشان، و بقا و ماندگاري طايفه اي از اين امت بر حق، عليرغم تمامي فشار و آزار و اذيتها، همگي از سنتهاي مقدر خداوند است.

اقوامي از امت محمد ح از حق به باطل روي آورده و به تغيير و تبديل دينشان پرداخته اند، كه از مهمترين مظاهر و اشكال اين تغيير و تبديل، انكار دين رسول خدا ح و پيروي كردن از دشمنان در هر ريز و درشتي است به اسم ترقي و تقدم، تمدن و پيشرفت و تحت شعارهاي همزيستي مسالمت آميز(با كفار)، برادري انسانها، نظم نوين جهاني، جهاني سازي وشعارات براق و فريبنده ديگر.

و مسلمانان غيور اين درد فاجعه بار را در اكثريت امت- مگر آنكه خدا مشمول رحمتش قرار داده باشد- مشاهده مي كند و به عينه مي بيند كه تا آنجا پيش رفته كه در عبادات ديني و خصوصي ترين عادات و تقاليد كفار از آنها پيروي مي كنند.

و رسول خدا ح از اين امر خبر داده و مي فرمايد:«از راه و روش كساني كه قبل از شما بوده اند، وجب به وجب و ذراع به ذراع پيروي خواهيد كرد، حتي اگر به سوراخ سوسماري بخزند شما هم به دنبالشان روانه خواهيد گشت» عرض كردند اي رسول خدا آيا منظورتان يهود و نصاري است؟ فرمود: آري پس چه كساني.» و در روايتي ديگر آمده كه عرض كردند: منظورتان فارس و روم است؟ فرمود: پس چه كساني غير از آنها مي تواند باشد.»

ولي در حديث ديگر خبر داده اند كه:٭٭لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي قَائِمَةً بِأَمْرِ اللَّهِ لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَذَلَهُمْ أَوْ خَالَفَهُمْ حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللَّهِ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ٭٭(در هر زمانه اي طايفه اي از امت من به انجام امير دين و شريعت خداوند بپا خاسته اند، ترك ياري ايشان از سوي مردم و مخالفت دشمنانشان آسيب و ضرري بدانها نمي رساند، و آنها همچنان باقي اند تا آنگاه كه امر خداوند(كمي قبل از وقوع قيامت) فرا مي رسد.)

ما هم در اين مقاله جهت اداي امانت و نصيحت امت اسلام به بحث در مورد نوروز پرداخته و حكم اسلام را در مورد آن بيان كرده ايم، به اين اميد كه سبب هدايت اين امت گردد، و آنها را از بند غفلت و ذلت برهاند، و در فتح قله هاي عزت ياورشان باشد و سببي باشد براي مفتضح كردن اهل نفاق و بدعت.

تذكر

اما قبل از شروع بحث لازم است به نكته اي اشاره كنيم و آن اينكه: در اين مقاله در تأييد رأي بيان شده در مورد نوروز آيات و احاديثي را ذكر كرده ايم كه در سالهاي اخير افرادي كه خود را منتسب به اهل سنت و جماعت دانسته، در بحث نوروز به برخي از آنها اسنتاد جسته اند. ولي مشاهده خواهيم نمود كه اين آيات و احاديث نه تنها دليلي بر صحت مذهب فاسد و اعتقاد ناصوابشان نبوده بلكه بالعكس دلايلي هستند در رد مذهب آنها.

علت اين اتفاق در بعضي از دلايل مورد استناد ولي اختلاف، در نتيجه حاصله از سوي طرفين و دور شدن يا دوري نمودن از رأي صواب از سوي آنها، آن است كه منهج و راه و روش اهل سنت و جماعت بر خلاف افراد مذكور بر سه اصل بنيان نهاده شده و مرجع آنها در اخذ و صدور احكام اين سه اصل بوده كه عبارتند از:

1.قرآن2. سنت رسول خدا 3.پيروي از فهم و دريافت سلف اين امت- علي الخصوص صحابهن- در تفسير آيات و احاديث.

و اين ركن سوم يكي از مهمترين خصايص اهل سنت است كه وي را از فرق ضال و گمراه ديگر متمايز مي گرداند. چرا كه هر شخص گمراه و مبتدعي مي تواند در تأييد ضلالت و گمراهي اش به نصي از نصوص قرآن و سنت استناد جسته، ولي در همان حال به تحريف و تأويل فاسد آيات و احاديث مورد استناد بپردازد، برعكس اهل سنت و جماعت كه تمسك جستن به اقوال و افعال صحابهن نشان بارز آن بوده و اين خصلت به ركني از اركان روش و منهج آنها مبدل گشته است.

لازم به ذكر است كه قسمت اعظم اين رساله با اختصار شديد از كتاب"إقتضاء الصراط المستقيم" تأليف:شيخ الاسلام ابن تيمية: برگرفته شده است. چنانچه شخصي به تحقيق بيشتر نياز داشته باشد مي تواند به اصل كتاب مراجعه نمايد. مؤلف كتاب مذكور در تأييد رأي صواب موجود در كتاب به بيش از 30 آيه از قرآن كريم، 100 حديث از احاديث نبوي و اجماع صحابهن بر حكم گراميداشت اعياد كفار و آثار روايت شده از سلف اين امت، استناد جسته است.

حال پس از ذكر اين مقدمه، به ياري خداوند متعال به بحث از نوروز و حكم اسلام در مورد آن مي پردازيم.

نوروز و ريشه آن

نوروز اولين روز سال نزد آتش پرستان مجوسي و يكي از بزرگترين اعياد آنهاست. گفته مي شود اولين كسي كه آن را جشن گرفته است يكي از پادشاهان فارس به نام جمشيد بوده كه جمشاد هم گفته اند.

مجوسيان در سبب نامگذاري اين روز به اين نام اختلاف نظر دارند. عده اي مي گويند: آن روزي كه طهومرت مرد و جمشيد بر تخت پادشاهي نشست، را نوروز يعني روزي جديد خواندند.

و بعضي ديگر بر اين عقيده اند كه نوروز آن روزي است كه خداوند در آن روز نور را خلق كرده است.

و بعضي ديگر گمان مي كنند كه آغاز زمان گردش افلاك اين روز بوده است.

مدت زمان نوروز نزد آنها 6 روز بوده كه اول روز آن اولين روز از افريدون ماه(فروردين ماه) بوده كه اولين ماه سالشان است. و روز ششم را نوروز بزرگ ناميده اند؛ چرا كه خسروان(پادشاهان مجوس) در پنج روز اول نيازمنديهاي مردم را رفع مي كردند و در روز ششم به مجالس خلوت با خواصشان مي پرداختند.

از عاداتشان در اين روز اين بوده كه شب هنگام مردي زيباروي پشت در اتاق كسري(خسرو) تا صبح منتظر مي شد، و هنگام صبح بي اجازه بر پادشاه وارد مي گشت، هنگامي كه پادشاه وي را مشاهده مي كرد به وي مي گفت: كيستي؟ از كجا آمده اي؟ به كجا مي روي؟ اسمت چيست؟ چرا وارد شده اي؟ همراهت كيست؟ وي هم در جواب مي گفت: من پيروز هستم، اسمم فرخنده است، و از جانب خداوند آمده ام، سامان و دولتي نيك را آرزومندم، و با تبريك و شاد باش آمده ام، و سال نو را با خود به همراه آورده ام. و سپس مي نشست، و پس از او مردي ديگر با سيني طلا به دست وارد مي شد كه بر آن گندم، جو، گاودانه، نخود، كنجد و سدر بود و از هر كدام هفت خوشه و دانه و مقداري هم سمنو و همچنين دينار و درهم جديد قرار مي داد و آنها را جلو پادشاه مي گذاشت. سپس براي پادشاه هدايايي مي آوردند و پس از آن مردم بر حسب درجات و قربتشان به حضور مي رسيدند، آنگاه قرص نان بزرگي كه از آن حبوبات تهيه شده بود بر مجمعه اي به حضور آورده مي شد، وي هم از آن مي خورد و پس از وي حاضرين از آن تناول مي كردند. سپس مي گفت: اين روز جديدي است، از ماهي جديد از سالي جديد و از زماني جديد و لازم است كه در آن هر چيزي نو گردد. و آنگاه بر بزرگان دولتش خلعت مي پوشاند و بذل و عطا مي كرد و هداياي رسيده را بر آنها تقسيم مي نمود.

و از عادت مردم عوام فارس اين بود كه شب نوروز را آتش روشن مي كردند و به آب پاشي در صبحش مي پرداختند.

اعياد مشروع و جايز در اسلام

نصوص شرعي متواتر و زيادي وجود دارند كه اعياد زماني را در اسلام منحصراً دو عيد ساليانه فطر و قرآن و عيد هفتگي روز جمعه معرفي نموده اند، و هر عيدي غير از اين سه عيد، از امور احداث شده در دين بشمار مي روند كه رسول خدا در احاديث زيادي به انجام دهنده آن وعيد دخول به جهنم را داده است.

تشبه به كفار در اعيادشان

همچنين دلايل شرعي متواتر و زيادي موجود است كه مسلمانان را از مشابهت با كفار در امور ديني آنها مخصوصاً اعيادشان نهي مي كند.

1. دسته اول: دلايلي هستند كه به طور مطلق از هرگونه مشابهتي با كفار نهي مي كند: مانند حديث٭٭مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ فَهُوَ مِنْهُمْ٭٭^[1] (هركس خود را شبيه قومي گرداند، از آنها خواهد بود.) كه شيخ الاسلام ابن تيميه: در مورد اين حديث مي فرمايد:[تشبه نهي شده در اين حديث هم شامل آن شخصي مي شود كه عمل كفار را بدان علت كه آنها انجامش مي دهند، انجام دهد؛ كه اين حالت بسيار نادر است، و هم آن كساني را در بر مي گيرد كه عملي را انجام مي دهد و سپس معلوم مي شود كه كفار هم همانند آن را انجام مي دهند، بدون آنكه هيچكدام به تقليد از ديگري پرداخته باشند.] و مي فرمايد:[حداقل حكمي كه از اين حديث اخذ مي شود تحريم تشبه به كفار است، هرچند ظاهر حديث چنين اقتضا مي كند كه شخص مقلد از دايره اسلام خارج گردد.]^[2]

2.دسته دوم: دلايلي اند كه از تشابه در امور بخصوصي نهي نموده اند: مانند حديث:٭٭جُزُّوا الشَّوَارِبَ وَأَرْخُوا اللِّحَى خَالِفُوا الْمَجُوسَ٭٭^[3] (سبيلهايتان را كوتاه كنيد و ريشهايتان را ترك گفته(كوتاه نكنيد)[و] بر خلاف مجوسيان عمل نماييد.)

3.دسته سوم: آيات و احاديثي اند كه به صراحت از تشبه به كفار در اعيادشان نهي مي كنند و تقليد از آن اعياد را تبعيت از ضلالت و گمراهي آنها معرفي مي كنند. مانند آيه 18 سوره جاثيه كه خداوند مي فرمايد:﴿ثُمَّ جَعَلْنَاكَ عَلَى شَرِيعَةٍ مِنَ الْأَمْرِ فَاتَّبِعْهَا وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَ الَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ﴾ «سپس ما تو را بر آيين و راه روشني از دين قرار داديم. پس از اين دين پيروي مكن و بر اين راه روشن برو، و از هوا و هوس كساني پيروي مكن كه[از دين] آگاهي ندارند.»

و بي شك همانندي با كفار از بارزترين دلايل مودت و محبت آنها است، محبت و مودتي كه خداوند مؤمنين را از آن برحذر داشته و ابراز آن را سبب خروج از دايره اسلام معرفي نموده است؛ آنجا كه مي فرمايد:﴿أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِيَاءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ﴾^[4]«اي كساني كه ايمان آورده ايد يهود و نصاري را دوستان[خود] مگيريد[كه] بعضي از آنان دوستان بعضي ديگرند. و هركس از شما آنان را به دوستي گيرد، از آنان خواهد بود.» و مي فرمايد:﴿لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآَخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آَبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ﴾^[5] «مردماني را نخواهي يافت كه به خدا و روز قيامت ايمان داشته باشند و [در همان حال] كساني را كه با خدا و رسولش مخالفت كرده اند، به دوستي برگزينند، هرچند كه آنان پدران، پسران، يا برادران و يا اقوام و قبيلة ايشان باشند.»

حال با روشن شدن اين مطلب كه نوروز عيدي است از اعياد مجوسيان (آتش پرستان) با استناد به آيات و احاديث به بيان حكم بزرگداشت و جشن گرفتن اين روز از نظر شريعت اسلام مي پردازيم:

دلايل جايز نبودن تشبه به كفار در اعيادشان

الف) قرآن كريم:

خداوند مي فرمايد:﴿وَالَّذِينَ لَا يَشْهَدُونَ الزُّورَ وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَامًا﴾^[6] «و بندگان خدا كساني اند كه در مجالس زور(منحرف و نادرست) حضور پيدا نمي كنند و هنگامي كه [اتفاقي] بر اهل باطل و سخنان پوچ و ياوه گذر كردند؛ با انكار از آنها روي گردانده و دور مي گردند.»

ابوالعاليه، طاوس، ضحاك، ربيع بن انس و غير ايشان الزور را به [اعياد مشركين] تفسير نموده اند. و در روايتي از ابن عباسم آمده است كه مي فرمايد:[منظور از الزور اعياد مشركين است.]^[7]

هنگامي كه خداوند شركت نكردن در مجالس الزور را مدح فرموده است، شركتي كه صرفاً حضور ديداري يا شنيداري است و بس، همراهي كردن با آنها با انجام عمل الزور كه حضور صرف در آن مجالس و استماع يا رؤيت تنها نيست، چه حكمي خواهد داشت؟ پس در حقيقت اين آيه شركت نجستن در اعياد كفار را تشويق كرده است، و حضور در آن را بدان علت كه خداوند آن را الزور ناميده، مكروه مي داند.

ب) سنت رسول خدا

1.انس بن مالكت مي گويد:٭٭قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَدِينَةَ وَلَهُمْ يَوْمَانِ يَلْعَبُونَ فِيهِمَا فَقَالَ مَا هَذَانِ الْيَوْمَانِ قَالُوا كُنَّا نَلْعَبُ فِيهِمَا فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ اللَّهَ قَدْ أَبْدَلَكُمْ بِهِمَا خَيْرًا مِنْهُمَا يَوْمَ الْأَضْحَى وَيَوْمَ الْفِطْرِ٭٭^[8] رسول خدا ح (پس از هجرت از مكه) به مدينه تشريف آوردند واهالي مدينه داراي دو روز بودند[روز نوروز و مهرگان(يكي ديگر از اعياد مجوسيان)] كه در آن دو به بازي پرداخته و شادي مي كردند، پيامبر ح فرمود: اين دو روز چيست؟ عرض كردند: ما در زمان جاهليت در اين دو روز به بازي و شادي مي پرداختيم، رسول خدا ح فرمود: خداوند دو روز ديگر را به جاي آن دو برايتان قرار داده است كه خير و نيكي دنيا و آخرت در آن دو قرار دارد: روز عيد قربان و روز عيد فطر.

همچنانكه مشاهده مي شود رسول خدا ح آن دو عيد را تأييد نفرمود، و آنها را به حال خود رها نكرد تا طبق معمول به بازي در آن دو روز بپردازد، بلكه فرمود: خداوند آن دو را برايتان با دو روز ديگر عوض كرده است. و تعويض چيزي با چيز ديگر اقتضا مي كند كه مورد دوم ترك شود، چرا كه امكان جمع شدن مورد تعويضي با شيء تعويض شده وجود ندارد و بدين علت لفظ تبديل و تعويض(در زبان عرب) استعمال نمي شود مگر آنكه جمع بين دو چيز ترك گفته شود. پس اين قول رسول خدا ح كه مي فرمايد:٭٭إِنَّ اللَّهَ قَدْ أَبْدَلَكُمْ بِهِمَا خَيْرًا مِنْهُمَا٭٭ اقتضا مي كند كه از جمع بين (نوروز و مهرگان)با دو عيد قربان و فطر و انجام همزمان آنها خودداري شود.

2. ام المؤمنين عائشهل مي فرمايد:٭٭ دَخَلَ أَبُو بَكْرٍ وَعِنْدِي جَارِيَتَانِ مِنْ جَوَارِي الْأَنْصَارِ تُغَنِّيَانِ بِمَا تَقَاوَلَتْ الْأَنْصَارُ يَوْمَ بُعَاثَ قَالَتْ وَلَيْسَتَا بِمُغَنِّيَتَيْنِ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ أَمَزَامِيرُ الشَّيْطَانِ فِي بَيْتِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَذَلِكَ فِي يَوْمِ عِيدٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا أَبَا بَكْرٍ إِنَّ لِكُلِّ قَوْمٍ عِيدًا وَهَذَا عِيدُنَا و في رواية: يَا أَبَا بَكْرٍ إِنَّ لِكُلِّ قَوْمٍ عِيدًا وَإِنَّ عِيدَنَا هَذَا الْيَوْمُ و في رواية: دَعْهُمَا يَا أَبَا بَكْرٍ فَإِنَّهَا أَيَّامُ عِيدٍ٭٭^[9] ابوبكرت داخل منزل شد در حاليكه دو كنيز(از كنيزان انصار) نزدم بودند كه افتخارات و هجاهاي انصار در جنگ بعاث كه بين دو قبيله اوس و خزرج رخ داده بود را به شكل آواز مي خواندند، ولي غنا و آوازخواني پيشه آنها نبود. ابوبكر ت گفت: آوازهاي شيطان را در خانه رسول خدا مي خوانيد؟- و آن واقعه در روز عيد بود-، رسول خدا ح فرمود:هر قوم و طايفه اي را عيدي است، و اين(روز) عيد ما(مسلمانان) است. و در روايتي چنين آمده:﴿براي هر قومي عيدي است، و عيد ما(مسلمانان) اين روز است و در روايتي چنين آمده:به حال خود رهايشان كن، چرا كه ايام عيد است. و آن روزها ايام عيد قربان بود.

دلالت اين حديث بر بحث ما از چند جهت است:

1. اين قول رسول خدا ح كه مي فرمايد:٭٭إِنَّ لِكُلِّ قَوْمٍ عِيدًا وَهَذَا عِيدُنَا٭٭ واجب مي گرداند كه هر قومي عيد اختصاصي خودش را داشته باشد، چرا كه حرف ٭لِـ٭ در كلمه ٭لِكُلِّ٭ اختصاص را مي رساند، خداوند متعال مي فرمايد:﴿وَلِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيهَا﴾^[10] «هر ملتي قبله اي دارد(كه به هنگام نماز) بدانجا رو مي كند.» مي فرمايد:﴿لِكُلٍّ جَعَلْنَا مِنْكُمْ شِرْعَةً وَمِنْهَاجًا﴾^[11]«براي هر ملتي از شما شريعت و طريقي قرار داده ايم.» كه اين دو آيه بيان مي كنند كه هر قوم و ملتي بايد قبله و شريعت اختصاصي خودش را داشته باشد. پس چنانچه يهوديان، مسيحيان، مجوسيان و كفار ديگر عيدي داشتند كه مختص آنها بود، در آن شركت نمي كنيم، همچنانكه در قبله و شريعتشان مشاركت نمي كنيم، همچنين از آنها دعوت به عمل نمي آوريم كه در اعياد ما مسلمين شركت جويند.

2. و اين قول رسول خدا ح كه مي فرمايد:٭وَهَذَا عِيدُنَا٭اقتضا مي كند كه عيد ما تنها آن عيدي باشد كه رسول خدا ح مي فرمايد. و همچنين در اين قول پيامبر كه مي فرمايد:٭وَإِنَّ عِيدَنَا هَذَا الْيَوْمُ٭ معرفه شدن كلمه ٭يَوْمُ٭ با ٭الـ٭ گرفتن و مضاف واقع شدن، مبالغه را مي رساند و چنين اقتضا مي كند كه جنس عيد ما بايد تنها از نوع اعياد مشروع باشد.

اجماع

1. همچنان كه معلوم است يهوديان، نصراني ها و مجوسيان، در زمان صحابهن و بعد از ايشان هم در شهرهاي مسلمانان زيسته و به مسلمانان جزيه پرداخته و اعياد خود را جشن گرفته اند؛ و به حكم فطرت بشري در درون مسلمانان نوعي تمايل نسبت به تقليد از اعمالي كه آنها در اعياد خود انجام مي داده اند، موجود بوده است.

ولي يقيناً شخصي كه بر سيره مطلع باشد مي داند كه مسلمانان در زمان پيامبر ح چنين كاري نكرده ان، بلكه روز عيد كفار نزد ايشان و ساير مسلمانان روزي همانند ديگر روزهاي سال بوده است، و هيچ عمل بخصوصي را در آن روز انجام نداده اند.

پس چنانچه ديني كه مسلمانان از پيامبرشان ح آموخته بودند، آنها را از انجام عمل خاصي در آن روز نهي كرده بود، ناگزير بايد اشخاصي در ميان آنان پيدا مي شد كه بعضي از افعال كفار را انجام دهد، زيرا همچنان كه اشاره شد عادت آنها پيش از اسلام و كلاً فطرت بشر چنين اقتضا مي كند. پس بدون شك آنها از جانب پيامبرشان ح از شركت در اعياد آنها منع شده بودند.

2. از شروط امام عمر ت كه در زمان خلافتش بر اهل ذمة كتابي(يعني يهود و نصاري) مقرر نمود و مورد اتفاق تمامي صحابهن و فقهاي بعد از ايشان هم واقع شد، يكي اين بود كه: آنها حق ندارند در سرزمينهاي اسلامي آشكارا و در ملأ عام اعياد خود را برپا نمايند.

پس اگر اتفاق مسلمانان بر اين است كه از برپايي علني عيد كفار جلوگيري شود، چطور براي خود مسلمان جايز است كه به برگزاري آن بپردازد؟ آيا بزرگداشت آن اعياد از سوي مسلمانان خطرناك تر از انجام آشكاراي آن از سوي كفار نيست؟!

آثار و روايات منقول از صحابه و علما

1. امام عمر ت مي فرمايد:[اجتنبوا أعداء الله في عيدهم]«در روز عيدشان از ديدار و اجتماع با آنها، پرهيز كنيد.» در اين فرموده از اجتماع با آنها نهي شده است. كسي كه اقدام به برپايي و بزرگداشت عيد آنها مي كند چه حكمي خواهد داشت؟

2. از عبدالله بن عمرب به اسناد صحيح روايت مي كند كه فرمود:[من بني ببلاد الأعاجم و صنع نيروزهم و مهرجانهم و تشبه بهم حتي يموت و هو كذلك حشر معهم يوم القيامة]«هركس در سرزمين كفار(مجوسي و غيره) سكونت گزيند و نوروز و مهرگان آنها را جشن بگيرد و همچنان بر اين تقليد از آنها ادامه دهد تا از دنيا مي رود، در روز قيامت با آنها محشور شده و از زمره آنان محسوب مي گردد.» آنگاه ابن تيميه: بعد از آوردن اين اثر از عبدالله بن عمرب مي فرمايد:مقتضي اين حكم اين است كه فرد بواسطه مشاركت كردن آنها در تمامي اين امور كافر مي شود.

3. شيخ الاسلام ابن تيميه: در مجموع الفتاوي مي فرمايد:[حضور پيدا كردن در اعياد كفار و همچنين انجام عبادت خاصي در اين روز جايز نمي باشد، پس جايز نيست كه در اعياد مشركين امر بخصوصي انجام گيرد مانند: روزه گرفتن در اين روز، تعطيل نمودن كار و شغل، پخت غذاي مخصوص به مناسبت اين روز، پوشيدن لباس جديد، حمام رفتن و كوتاه نمودن مو به اين مناسبت.]

نكته

چنانچه فرض كنيم كه يكي از علماي معتبر سلف يا يكي از امرا و خلفا عيدي را احداث كرده باشد و يا در يكي از اعياد ديني يا دنيايي كفار شركت جسته باشد، بنا به دلايل محكم شرعي عمل وي مردود است.

چرا كه بعضي از ائمه و خلفا اجتهاداتي داشته اند كه مخالف حق بوده كه علماي سلف بر آنها خرده گرفته و آنها را رد كرده اند، و قطعاً هيچ كس بعد از انبياء از خطا و لغزش معصوم نيست و هركس به كتب شرعي بويژه كتب فقهي نظر افكند، در خواهد يافت كه همه اشتباه مي كنند حتي صحابهن چه برسد به غير ايشان.

امام شافعي: مي فرمايد:[أجمع الناس علي أن من استبانت له سنة عن رسول الله لم يكن أن يدعها لقول أحد من الناس]^[12](علما اجماع دارند بر اينكه چنانچه امري بر شخصي آشكار شد كه سنت رسول خدا ح است، حق ندارد آن را به خاطر سخن هيچ كس، ترك گويد.) و باز مي فرمايد:[لا قول لأحد مع سنة رسول الله](سخن هيچكس در برابر كلام رسول خدا ح اعتبار ندارد.)

شبهاتي كه مخالفين تحريم نوروز وارد مي كنند.

از شبهاتي كه مخالفان تحريم اين اعياد ذكر مي كنند:

از شبهاتي كه مخالفان تحريم اين اعياد ذكر مي كنند به دو مورد اشاره مي كنيم:

1. آنچه كه شما عيد مي ناميد و حرام مي دانيد در حقيقت عيد نيست بلكه فقط بزرگداشت يا مناسبت و يادبودي است بر خلاف اعيادي كه در آنها اذكاري معين، نمازي بخصوص و يا اموري از اين قبيل برپا مي شود.

جواب:

آنچه شما بزرگداشت يا مناسبت و يا يادبود وقايع تكراري در سال، ماه و يا غيره مي ناميد، همان معناي عيد است.

چرا كه عيد همچنان كه شيخ الاسلام ابن: مي فرمايند:[اسم لما يعود من الإجتماع العام علي وجه معتاد عائد إما بعد السنة أو بعود الأسبوع أو نحو ذلك](اسمي است كه بر اجتماعي عمومي اطلاق مي گردد كه هر از چند گاهي با تجديد و نو شدن سال، هفته و امثال آنها، تكرار مي گردد.)كه با توجه به اين تعريف مراسمي كه هر از چند گاه به عنوان عزاداري برپا مي شوند هم شامل معناي عيد است.

پس به برگزار كنندگان نوروز و ديگر اعياد كفار مي گوييم:

آيا مگر هر ساله براي بزرگداشت نوروز بر سر سفره هفت سين و يا هر مجلس و اجتماع بزرگ و كوچك ديگر جمع نشده و از آن استقبال نمي كنيد و مراسم خاصي را برگزار نمي كنيد؟

پس در حقيقت آنچه شما انجام مي دهيد عيد است، حال چه آن را عيد بناميد و چه اسم ديگري برآن بنهيد، چرا كه حقيقت امر معتبر است نه اسامي.

مشاهده نموده ايم كه بعضي زنا كرده و اسم ديگري بر آن مي نهند، ربا مي خورند اما چيز ديگري به آن مي گويند، همچنانكه رسول خدا مي فرمايد:٭٭يَشْرَبُ نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي الْخَمْرَ يُسَمُّونَهَا بِغَيْرِ اسْمِهَا٭٭^[13] (مردماني از امت من شراب خواهند نوشيد ولي با اسم ديگري از آن نام خواهند برد.)

2. بعضي ديگر از مخالفين مي گويند: اين بزرگداشت ها به مناسبت تجديد طبيعت، آمدن بهار، تمام شدن سرما و اموري از اين قبيل است، كه هدف از انجام آن تشبه به كفار نيست، بلكه جزو عاداتي است كه در شريعت اسلام اصل بر حلال بودن آنهاست.

جواب:

1. با توجه به تحقيقي كه در اول بحث آورديم معلوم شد كه بزرگداشت مناسبتهاي ديني همچون نوروز و كريسمس و مناسبتهاي دنيوي همچون روز مادر، روز زن و روز جهاني كودك از كفار اخذ شده است. و چنانچه فرض كنيم كه مسلمانان، خود عيدي بوجود آورده باشند و هيچ كافري قبل از آنها آن را انجام نداده باشد، اين امر تشبه به آنها را نفي نمي كند، چرا كه احداث اعياد شاد يا غمگين جهت احياي مناسبتي معين، سنت و شيوه كفار است.

2. براي تشبه به كفار شرط نيست كه شخص عملي را به اين علت انجام دهد چون كفار آن را انجام مي دهند، بلكه همين قدر كافي است كه عمل انجام شده از امور اختصاصي كفار بوده و از آنها اخذ شده باشد، همچنانكه در اين مورد در صفحات قبل قول شيخ الاسلام ابن تيميه را آورديم.

اشكال تشبه به كفار در اعيادشان

اعياد كفار به دو دسته تقسيم مي شوند:

1. اعياد ديني كه از برگزاري آن قصد تقرب به خداوند را دارند، مانند عيد نوروز و عيد ميلاد مسيح.

2. اعيادي كه در اصل جزو دين كفار بوده، ولي سپس به مراسم و عاداتي جهاني مبدل گشته است، مانند عيد المپيك يوناني ها. كه مشابهت مسلمانان به آنها در اين نوع از اعياد به دو شكل روي مي دهد:

الف) شركت جستن در اعيادشان

ب) انتقال آنها به سرزمينهاي اسلامي، كه اين حالت قبيحتر از حالت قبلي است.

يكي ديگر از صور تشبه به كفار مشابه ساختن اعياد مسلمين به اعياد كفار است.

در مورد نوروز هم مي توان به موارد زير اشاره كرد:

1. برپايي چهارشنبه سياه "چهارشنبه سوري"

2. خانه تكاني و تعويض اثاثيه منزل

3. پهن نمودن سفره هفت سين و جمع شدن دور آن و انتظار حلول سال نو را كشيدن

4. تبريك گفتن سال جديد و ارسال كارت تبريك

5. عيدي دادن و عيدي گرفتن

6. ديد و بازديد و سرزدن به اقوام

7. پوشيدن لباس نو به مناسبت اين عيد

8. تعطيل نمودن مغازه، مدارس و غيره

9. مسافرت نمودن به مناسبت اين روز

10. انجام آيين سيزده بدر

و بطور كلي هر عملي كه به اين مناسبت انجام شود.

چگونه از اعياد كفار پرهيز كنيم

1. اجتناب از حضور در آنها

2. پرهيز از انجام اعمالي كه در اعيادشان انجام مي دهند.

3. عدم استفاده از وسايل نقليه اي كه جهت حضور در عيد بر آنها سوار مي شوند.

4. هديه ندادن به آنها در ايام عيد و ترك خريد و فروشي كه از طريق آن به برگزاري عيد مي پردازند.

5. كمك نكردن به مسلماني كه قصد تشبه به آنها در عيدشان را دارد.[يعني اگر چنانچه مسلماني در آن روز برخلاف عادت ميهماني برپا كرد، از حضور در ميهماني اش پرهيز شود، يا چنانچه مسلماني در اين ايام بر خلاف عادت چيزي را هديه كرد، از قبول هديه اش امتناع كرده- علي الخصوص هديه اي كه بر شباهت به آنها كمك مي كند- و از فروش خوراك و پوشاكي كه مسلمانان با استفاده از آن خود را شبيه كفار در عيدشان مي گردانند، خودداري شود.]^[14]

6. تبريك نگفتن عيد به آنها: امام ابن قيم: مي فرمايد:[تبريك و تهنيت گفتن مراسم كفر مختص به آنها به اتفاق حرام است، مثل اينكه شخصي عيد را به آنها تبريك گفته و بگويد: عيدت مبارك، چنانچه گوينده اين تبريك كافر نگردد، دست كم فعل حرامي را مرتكب گرديده و اين گفته همچون تبريك گفتن سجده بردنشان براي صليب است، بلكه چنين عرض تبريكي معصيت تر و نزد خداوند مبغوض تر است از اينكه به علت نوشيدن شراب و قتل نفس و ارتكاب زنا و امثال اينها به آنها تبريك گفته شود.]^[15]

انواع مفاسد حاصل از تشبه به كفار در اعياد

1. همچنانكه اشاره شد اعياد از جمله شرايع و آداب ديني است و موافقت با كفار در همه اعمال عيد موافقت در كفر آنها، و موافقت در بعضي از فروع آن، موافقت در بعضي از شعب كفر است. و هيچ شكي در اين نيست كه همراه شدن با كفار در عيدشان به همراهي و موافقت با تمام كفر آنها منجر خواهد شد.

2. آنچه كفار در عيد انجام مي دهند، معصيت خداوند است؛ چرا كه يا ساخته دست خودشان بوده و يا به پيامبرشان نسبت داده اند و يا منسوخ گشته است، كه در هر دو صورت مسلمان با برگزاري آن عيد دچار معصيت مي گردد.

3. برگزاري گوشه هايي از آداب عيد كفار، به انجام بيشتر اعمال عيدشان منجر خواهد گرديد، و آنگاه كه آن عيد مشهور شد عامّه مسلمين به برگزاري آن مي پردازند و اصل آن را فراموش مي كنند، تا آنجا كه به عادت بلكه عيد آنها مبدل گشته و همچون اعياد ديني محسوب مي گردد، بلكه آن قدر بر آن مي افزايند كه سرانجام به مرگ اسلام و حيات كفر خواهد انجاميد.

4. مشابهت با كفار در اعيادشان سبب سرايت رفتارهايي از جانب كفار خواهد شد كه مورد لعن و نفرين خدا و رسولش هستند.

5. مشابهت با كفار سبب بروز محبت و دوستي آنها مي گردد، دوستي و محبتي كه شخص را از دايره اسلام خارج مي گرداند.

6. به خاطرتعدد اعياد و شروع پيش از موعد و خاتمه نيافتن سر وقت، زمان زيادي تلف مي شود.

7. در طول اين مدت عده اي براي شادي خود، آرامش و آسايش را از افراد زيادي همچون كودكان، افراد مسن و بيماران سلب مي كنند.

8. چنين اعيادي سرمايه هاي كلاني را به هدر مي دهد.

9. به علت حاكم بودن فضاي تفاخر و تكبر در جامعه، بر قشر فقير جهت برگزاري اين چنين اعيادي فشار زيادي وارد مي شود.

10. در چهارشنبه سياه كه به چهارشنبه سوري مشهور است، محيط زيست به شدت آلوده گشته، پول زيادي بدون كمترين فايده اي هدر مي رود و افراد زيادي زخمي و يا كشته مي شوند.

11. غالباً در چنين اعيادي به جاي ابراز محبت و به جاي آوردن صله رحم كه از خصوصيات اعياد اسلامي است، جنگ و دعوا و كدورت به وجود مي آيد.

12. اختلاط و بي بند و باري و فساد و دورشدن از انسانيت به اوج خود مي رسد.

13. مصرف مشروبات الكلي و مواد مخدر در اين اعياد افراد زيادي را بيمار كرده و يا به كام مرگ مي فرستد.

حال برادر و خواهر مسلمانم! كداميك از مواردي كه در بالا بدان اشاره شد، واقعيت ندارد. اگر حقيقت دارند، آيا هيچكدام از آنها مورد تأييد اسلام است؟ اگر جوابت منفي است، پس چطور اين روز را جشن مي گيري؟ اگر عذابي همچون سونامي نازل شده و تو را هم در برگيرد، چه جوابي خواهي داشت؟ برادرم مگر نخواهي مرد؟ پس از مرگ و در گور تنگ و تاريك، در صحراي محشر و جهنم چه خواهي كرد؟ به كجا پناه خواهي برد؟

پس هم ظاهر و باطن خود را از تشبه به كفار تهي كن و هم به نيكوترين شيوه به ارشاد آنهايي بپرداز كه به تقليد از كفار پرداخته اند.

چرا كه تقليد از كفار جزو منكراتي است كه زدودن آن بر حسب توان واجب است، همچنانكه رسول خدا ح مي فرمايد:٭٭مَنْ رَأَى مِنْكُمْ مُنْكَرًا فَلْيُغَيِّرْهُ بِيَدِهِ فَإِنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَبِلِسَانِهِ فَإِنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَبِقَلْبِهِ وَذَلِكَ أَضْعَفُ الْإِيمَانِ و ليس وراءه حبة خردل من الايمان٭٭ ﴿هركس در مؤمنان عمل يا قولي را مشاهده نمود كه شرع تقبيحش نموده بود، با دستش جلوي آن منكر را بگيرد، اگر نتوانست با زبانش(يعني با موعظه و نصيحت) منكر آن شود، و چنانچه با زبان هم نتوانست پس با قلبش آن را انكار كند(بدين شيوه كه به آن راضي نباشد و در باطن به انكار آن بپردازد) كه اين مرتبه آخر ضعيف ترين شعبه ايمان و كم ثمرترينِ آن است و بعد از اين مرتبه به اندازه دانه خردلي ايمان وجود ندارد.﴾

و صلي الله و سلم علي نبينا محمد و علي آله وصحبه و سلم

^[1] رواه ابوداود

^[2] كتاب اقتضاء الصراط المستقيم ج 1 ص 237 و 238

^[3] رواه مسلم

^[4] مائده 51

^[5] مجادله 22

^[6] فرقان 72

^[7] تفسير ابن كثير ج 3 و كتاب اقتضاء الصراط المستقميم ج 1

^[8] رواه ابي داود

^[9] رواه بخاري و مسلم

^[10] بقره 148

^[11] مائدده 48

^[12] إعلام الموقعين ج 2 ص 236

^[13] رواه نسائي

^[14] ابن تيميه الاقتضاء ج 2 ص 915- 925

^[15] احكام اهل الذمه ج 1 ص 144-

تهیه وتنظیم عبدالله عبدالهی مورخه : 26/10 /1386

گرفته شده از سایت ایمان